Όταν τα επιχειρήματα τελειώνουν, αρχίζουν οι υπαινιγμοί, η κινδυνολογία και η κατασκευή εχθρών.
Το πρόσφατο κείμενο των κ.κ. Σκιάνη και Καλογιάννη αποτελεί άλλη μία απόδειξη ότι η αντιπολίτευση έχει εγκλωβιστεί σε μια διαρκή προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων, αδυνατώντας να παρουσιάσει έστω μία ουσιαστική πρόταση για το μέλλον του νησιού.
Με περισσή ευκολία στοχοποιούν τη δημοτική αρχή και αφήνουν σκιές για τις υπηρεσίες του Δήμου, υποστηρίζοντας εμμέσως ότι επί δύο χρόνια υπήρχε αδράνεια ή λανθασμένη εφαρμογή της νομοθεσίας. Πρόκειται για έναν ισχυρισμό που προσβάλλει ανθρώπους οι οποίοι καθημερινά δίνουν μάχη για να λειτουργήσει ένας μικρός νησιωτικός Δήμος με περιορισμένα μέσα και μεγάλες απαιτήσεις.
Αλήθεια, πού βρισκόταν αυτή η ευαισθησία τα προηγούμενα δεκατρία χρόνια της δικής τους διοίκησης; Γιατί δεν εντόπισαν τότε τις ασάφειες, τις παραλείψεις ή τα προβλήματα που σήμερα ξαφνικά ανακάλυψαν; Γιατί δεν προχώρησαν στις διορθώσεις που σήμερα ζητούν; Η επιλεκτική μνήμη δεν είναι πολιτική θέση. Είναι πολιτική αμηχανία.
Η σημερινή δημοτική αρχή δεν κρύβεται πίσω από δικαιολογίες. Ένας νέος Δήμαρχος, σε ένα μικρό νησί, δίνει καθημερινά την προσωπική του μάχη. Εργάζεται, συγκρούεται με παθογένειες δεκαετιών, αναλαμβάνει ευθύνες και, ναι, μαθαίνει δουλεύοντας. Γιατί προτιμά να προσπαθεί και να διορθώνει, παρά να βολεύεται στην αδράνεια που κάποιοι είχαν αναγάγει σε τρόπο διοίκησης.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η προσπάθεια ορισμένων να μετατρέψουν συγκεκριμένα ιδιωτικά συμφέροντα σε δήθεν συλλογικό πρόβλημα των επιχειρηματιών του νησιού. Οι επαγγελματίες γνωρίζουν πολύ καλά ότι η εφαρμογή της νομιμότητας, η διαφάνεια και οι ίσοι κανόνες για όλους δεν αποτελούν στοχοποίηση. Αντίθετα, αποτελούν προϋπόθεση δικαιοσύνης.
Όσο για τις αναφορές περί «αυταρχισμού», «στοχοποίησης» και «προσωπικών εμπαθειών», προκαλεί πραγματικά εντύπωση ότι όσοι επικαλούνται τη διαφάνεια επιλέγουν να αναπαράγουν φήμες και υπονοούμενα χωρίς το παραμικρό στοιχείο. Η πολιτική αντιπαράθεση απαιτεί αποδείξεις, όχι ψιθύρους καφενείου.
Η αλήθεια είναι απλή. Η αντιπολίτευση βλέπει ότι δεν μπορεί να ασκήσει ουσιαστική κριτική στο έργο που παράγεται και καταφεύγει σε αλλεπάλληλα λάθη πανικού. Κάθε ανακοίνωση είναι πιο αδύναμη από την προηγούμενη. Κάθε καταγγελία καταρρέει κάτω από το βάρος των δικών της αντιφάσεων.
Οι δημότες έχουν και μνήμη και κρίση. Γνωρίζουν ποιοι εργάζονται για το κοινό καλό και ποιοι θυμήθηκαν ξαφνικά να ανακαλύψουν προβλήματα μόλις βρέθηκαν στα έδρανα της αντιπολίτευσης. Γνωρίζουν επίσης ποιοι υπερασπίζονται το δημόσιο συμφέρον και ποιοι προσπαθούν να βαφτίσουν την προσωπική τους επιδίωξη ως αγώνα για το σύνολο.
Και όσο στερεύουν τα επιχειρήματα, τόσο θα περισσεύει το κλάμα
