Του Γιώργου Σανιδά
Το μονύδριο του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην κατάφυτη περιοχή Ασέληνος στη Σκιάθο, κτίστηκε το 1741 από δύο αυτάδελφους ιερομόναχους τον Παρθένιο και τον Ιάκωβο και μέχρι σήμερα ονομάζεται ο Πρόδρομος του Παρθένη.
Η Αντιβασιλεία του ανήλικου Όθωνα, με το Βασιλικό Διάταγμα στις 25 Σεπτεμβρίου 1833, διέταξε τη διάλυση όλων των μοναστηριών στην Ελλάδα που είχαν λιγότερους από 6 μοναχούς. Έτσι το μοναστηράκι του Προδρόμου έκλεισε και ρήμαξε, μέχρι που ήρθε ο σκιαθίτης πατέρας Διονύσιος ο Γέροντας το 1841 και το ανακαίνισε μεταβάλλοντάς το σε γυναικείο υπό την ηγεμονία του, καθώς ο ίδιος ασκούσε τα ιερατικά του καθήκοντα στην κοντινή Κουνίστρα.
Όταν ο Διονύσιος εξορίστηκε από την αντιβασιλεία γιατί δεν μνημόνευε το βασιλιά, ερήμωσε και πολλά χρόνια αργότερα ανέλαβε την ανακαίνισή του ο Μωραϊτίδης.
Η ανακαίνιση από τον κυρ- Αλέξανδρο ολοκληρώθηκε το 1895 και στο έργο του ‘’ΜΕ ΤΟΥ ΒΟΡΗΑ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ’’ περιγράφει τις αναμνήσεις του απ’ αυτή.
Έγινε καλοκαιράκι κι ο Αλέξανδρος κοιμόταν μαζί με τους εργάτες εκεί στο δάσος ‘’υπό την γιγαντώδη τσιτσιραφιά ή υπό την γιγαντόσωμον ελαίαν την σκιάζουσα όλον το Μονύδριον΄΄.
Έκτοτε πανηγυρίζεται την 24η Ιουνίου στη μνήμη της Γεννήσεως του Προδρόμου και οι προσκυνητές στα χρόνια του κατέφθαναν από την παραμονή ‘’κατερχόμενοι εις τον αιγιαλόν αλιεύουσιν ωραίους ιχθύς και συναγρίδας πολλάκις και φάγκρους, ή συνάζουν πεταλλίδας από τας υφάλους μεγάλας και ευωδιεστάτας. Είνε δε εκτάκτως ωραίον το θέαμα προ της αγρυπνίας, όταν κατά το έθιμον ανάπτουσι πυράς τεραστίας με άφθονα εκεί ξηράδια του βουνού…’’
Από τον Μωραϊτίδη γράφτηκαν και διασώζονται, όπως βλέπουμε στη φωτογραφία, στο ναίδριο τα εξής:
«Ὁ ναός οὗτος τοῦ Τιμίου Προδρόμου ἀνεκαινίσθει δαπάνες τοῦ ἐκ Σκιάθου κ. Ἀλεξάνδρου Μωραϊτιδου ἐν ἔτει 1895 Σεπτεμβρίου 3, ὀτε μετά εἰκοσαετῆ ἐρήμοσιν καί σιγήν ἐψάλη ἡ πρώτη λειτουργία μετά ὁλονύκτιον ἀγρυπνίαν. Τό δέ ἑπόμενον ἔτος θεία συνάρσει ἀποκαθαρθέντων τῶν ἐριπείων τῶν παλαιῶν κελιῶν ἐκτίσθησαν καί πρός ἀνατολᾶς κελλία. Ἐκ τοῦ ναοῦ μόνον τά τείχη διεφυλάχθησαν μετά τῶν ἐν αὐτοίς ἁγιογράφων καί τό ἱερόν θυσιαστήριον. Ἐκ δέ τῶν ἁγίων εἰκόνων μόνον ἡ εἰκών τοῦ Χριστοῦ διεσώθη εἰς Κουνίστραν ὀπόθεν καί μετήνεχθη. Εἶναι δέ τρίτη, ὡς φαίνεται, ἡ παροῦσα ἀνακαίνισις‐εἴθε δέ, τίμιε Πρόδρομε, νά εἶναι καί ἡ τελευταία – πρῶτον ἀνεκαίνισαν αὐτόν οἱ ἐκ Σκιάθου ἀδελφοί ἀείμνηστοι Παρθένιος καί Ἰάκωβος, εἴτα δέ ὁ ἐν μακάριᾳ τή λήξει Γέροντας Διονύσιος ἀφιερώσας αὐτόν εἰς μοναζούσας παρθένους. Οἱ λειτουργοῦντες μνημονεύετε τῆς ψυχῆς τοῦ πατρός μου Δημητρίου καί ἐμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ».
Φωτογραφίες: Mατίνα Ιωαννίδου & Tina Whittington
