‘’Ρόδινα ακρογιάλια’’, το καφενείο που δανείστηκε ως όνομα έναν απ’ τους πιο εμπνευσμένους τίτλους των διηγημάτων του Παπαδιαμάντη. Μια φράση ποιητική που έμελλε να ταυτιστεί και να χαρακτηρίζει μέχρι και σήμερα τη Σκιάθο. Το καφενείο βρισκόταν, ήδη από τα χρόνια του Μεσοπολέμου, στο σημείο απ’ το οποίο ο κυρ- Αλέξανδρος στα δικά του χρόνια αναφωνούσε: «Ὦ αὐγή, γλυκεῖα αὐγή, ποὺ ἀνθεῖς καὶ ροδίζεις ἐκεῖ εἰς ὕψος, ἀλλὰ καὶ τόσον χαμηλά, ἐπάνω ἀπὸ ἐκείνην τὴν ράχιν τὴν ἀντικρινήν…» .
Εκεί ακριβώς, κάθονταν απ’ το χάραμα κι οι παλιοί ψαράδες κι έπιναν τον καφέ τους και κάπνιζαν τον ναργιλέ τους αγναντεύοντας ως την Πούντα και περιμένοντας να σκάσει από πάνω της η πρώτη ηλιαχτίδα για να ριχτούν και πάλι στην αγκαλιά της θάλασσας.
Ο καφενές στεγαζόταν σ’ ένα από τα πιο όμορφα νεοκλασικά της ανατολικής παραλίας, στ’ αρχοντικό του φημισμένου καπετάνιου και πλοιοκτήτη Αντώνη Δαμάσκου κι οι καμάρες στις πόρτες το έκαναν ξεχωριστό, το πιο φανταχτερό μαγαζί σε όλο το μουράγιο.
Το προαύλιό του διέθετε γλάστρες με λουλούδια, μέχρι και συντριβάνι με χρυσόψαρα που μάζευε τη μαρίδα των παιδιών σαν σχολνούσαν απ’ το Μπούρτζι και τα χάζευαν ξεχνώντας, αν και λιμασμένα απ’ την πείνα, πως είχε φθάσει η ώρα του φαγητού. Ανήκε επί σαράντα χρόνια στον μπάρμπα- Γιάννη Παρίσση που γεννήθηκε το 1912, ένα χρόνο μετά το θάνατο του Παπαδιαμάντη.
Άκουγε γι’ αυτόν, έπαιζε στην ανοιχτωσιά μπροστά στο πατρικό του, μελέτησε το έργο του κι εξαιτίας του αγάπησε πιότερο το νησί και την ιστορία του κι έδωσε και την ψυχή του αναλαμβάνοντας, παράλληλα με το καφενείο, οικειοθελώς κι ανιδιοτελώς την προστασία του ερειπωμένου Κάστρου μαζί με άλλους σκιαθίτες εθελοντές, όπως ο Νικόλαος Παρίσης και ο Γιώργος Άννης.
Ήταν επίσης άριστος γνώστης του λαϊκού πολιτισμού της Σκιάθου, γι’ αυτό συνεργάστηκε, από το 1974 ως το 1977, με την θεματοφύλακα της ελληνικής μουσικής παράδοσης, την Δόμνα Σαμίου και μ’ αυτόν μπροστάρη κι οδηγό, εκείνη ήρθε και ξανάρθε στο νησί και γνώρισε τον κυρ-Γιάννη Κυριακούλη, τον καπετάν Γιώργη Τζούμα, την Μαίρη Μπατλή, τον Διαμαντή Μυρώδη, την Σωζία Κυριακούλη, τον καπετάν Παράσχο Μανίκα και πολλούς άλλους μόνιμους κατοίκους. Κι έτσι τραγούδησαν και χόρεψαν για το χατήρι της τα τραγούδια της Σκιάθου κι εκείνοι αποθησαύρισε τον ήχο τους και τον έκανε αθάνατο καθώς τον κατέγραψε στο Μουσικό Οδοιπορικό της.
Ο Γιάννης Παρίσσης ήταν φυσικά κι αξιολάτρευτος κι ως καφετζής και στα ‘’Ρόδινα ακρογιάλια’’ σύχναζαν όλες οι κοινωνικές τάξεις κι όλοι οι τότε πολιτικοί αντίπαλοι. Γλυκομίλητος, μερακλής και πρωτοπόρος. Εκεί δοκίμασαν για πρώτη φορά οι κάτοικοι βαρελίσια μπύρα από τσίγκινα δοχεία.
Το καφενείο κράτησε ως τις αρχές της δεκαετίας του 70 και μετά πέρασε στον Σταύρο Αντωνίτσα που, καθώς οι καιροί αλλάξαν, το έκανε ‘’’πολυκατάστημα’’ για να τα βγάλει πέρα…
