Του Γιώργου Σανιδά
Μια Σκιάθος διαφορετική-η αυθεντική-, μια Σκιάθος διαχρονική – η μόνη πια- κρυμμένη δυστυχώς μες το επίπεδο σήμερα, γιορτάζει ακόμα τον Δεκαπενταύγουστο στο βουνό και στις ερημιές, μακριά απ’ την πολύβουη κι απρόσωπη πόλη που ζει το άχρωμο, φερτό και άγευστο παρόν της.
Στο κουρσεμένο Κάστρο αύρα πραεία θα θωπεύει τρυφερά τις ιερές πέτρες των ερειπίων του ναίδριου της Παναγίας Πρέκλας που είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Εκεί ρεμβάζει ο Φραγκούλης Φραγκούλας, ο πρώην άρχοντας του νησιού που έχει αποτραβηχτεί από τον κόσμο και ζει σαν καλόγερος σε μια πρόχειρη καλύβα, στο προαύλιο από το εκκλησάκι. Ρεμβάζει, καπνίζει το τσιμπούκι του και θρηνεί το κοριτσάκι που έχασε και την αγάπη που στερήθηκε κυνηγώντας πλούτη…
Πιο πάνω, στην Παναγίτσα του Πυργί ή του Καρδάση, χωμένη κυριολεκτικά στην οργιώδη βλάστηση που κάνει αθέατη ως και τη σελήνη, θα τελεστεί όπως κάθε χρόνο, κατανυκτική αγρυπνία κατά την αγιορείτικη τάξη.
Τέλος, πιο κοντά στο χωριό, στην ιστορική Μονή της Ευαγγελίστριας θα εορταστεί το Πάσχα του Καλοκαιριού μεγαλοπρεπώς με τις βυζαντινές μελωδίες, την έξοδο και την περιφορά του Επιταφίου και την ψαλμωδία των εγκωμίων απ’ τους πιστούς που τον ακολουθούν κρατώντας αναμμένα κεριά των οποίων το αμυδρό φως θα σκορπίσει τα σκοτάδια της νύκτας κι εκείνα στις ψυχές των ανθρώπων.
Όλα αυτά τα θαυμαστά θα συμβούν, απόψε την παραμονή, κάτω απ’ τον έναστρο καλοκαιρινό ουρανό και μέσα στην ευωδία του λιβανιού και των βοτάνων, ενώ στο βάθος μακριά θα λαμπυρίζουν τα φώτα των γειτονικών Σποράδων και των χωριών της Εύβοιας, όπως κι απ’ την άλλη πλευρά του Πηλίου, οι φάροι θ’ ανοιγοκλείνουν έκπληκτοι τα φωτεινά τους βλέφαρα και τα διερχόμενα πλοία θα χρυσίζουν εδώ κι εκεί, την πλανεύτρα θάλασσα.
Έμψυχα και μη θα χαίρονται μαζί με την Παναγία την Κοίμησή της γιατί δεν πρόκειται για θάνατο παρά για τη μετάβαση της Θεομήτορος στον γιο της…
Μα κάτω, στην σχεδόν αγνώριστη πόλη και στις κοσμοπολίτικες ακτές, τα τεχνητά φώτα θα τα κάνουν αθέατα όλα αυτά στους πιο πολλούς….
