Τις τελευταίες εβδομάδες πληθαίνουν οι φωνές που παρουσιάζουν τη Σκιάθο ως έναν προορισμό έτοιμο να περάσει σε μια νέα εποχή, με μεγάλες επενδύσεις και έργα που υπόσχονται να αλλάξουν το μέλλον του νησιού. Θεμιτό. Όμως όσοι μιλούν για το αύριο της Σκιάθου καλό θα ήταν να θυμούνται και το σήμερα της.
Γιατί η καθημερινότητα των κατοίκων δεν είναι οι μακέτες, οι παρουσιάσεις και τα φιλόδοξα σχέδια. Είναι η πίεση που δέχονται οι υποδομές κάθε καλοκαίρι, η κυκλοφοριακή συμφόρηση, η στάθμευση που έχει γίνει δυσεπίλυτος γρίφος, οι ανάγκες που αυξάνονται με ταχύτερους ρυθμούς από τις δυνατότητες του νησιού να τις εξυπηρετήσει.
Κανείς δεν αρνείται ότι ένα μεγάλο έργο μπορεί να φέρει οικονομικά οφέλη. Όταν όμως πρόκειται για παρεμβάσεις που θα επηρεάσουν τη φυσιογνωμία της Σκιάθου για τις επόμενες δεκαετίες, η συζήτηση δεν μπορεί να γίνεται μόνο μεταξύ επενδυτών, φορέων και πολιτικών παραγόντων. Πρέπει να έχει πρωταγωνιστή και την τοπική κοινωνία.
Η Σκιάθος δεν είναι ένας κενός καμβάς πάνω στον οποίο σχεδιάζονται έργα. Είναι ένας ζωντανός τόπος με ιστορία, χαρακτήρα και ανθρώπους που ζουν εδώ όλο τον χρόνο. Και αυτοί οι άνθρωποι είναι που θα κληθούν να συνυπάρξουν καθημερινά με τις αλλαγές που σχεδιάζονται.
Γι’ αυτό, πριν από τις πανηγυρικές ανακοινώσεις και τους διθυράμβους, ίσως να χρειάζεται κάτι πιο ουσιαστικό: ανοιχτή διαβούλευση, ενημέρωση και ειλικρινής συζήτηση με τους δημότες. Γιατί η πραγματική ανάπτυξη δεν μετριέται μόνο σε επενδυτικά κεφάλαια και νέες υποδομές. Μετριέται και στο κατά πόσο διατηρείται η ταυτότητα ενός τόπου και αν οι κάτοικοί του αισθάνονται ότι έχουν λόγο για το μέλλον του.
Η πρόοδος είναι αναγκαία. Η συναίνεση όμως είναι εξίσου απαραίτητη. Και στη Σκιάθο, το δεύτερο δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο.
