Του Γιώργου Σανιδά
“Δύο, τρεῖς, πέντε, δέκα σταλαγμοί.”
“Η νυξ εκείνη είχε πέσει εις τον λαχνόν, ήτο πεπρωμένη νυξ.
“Έφυγε αθόρυβα όπως έζησε”ξένος του κόσμου και της σαρκός”ψάλλοντας το Ιδιόμελον των Θεοφανείων”την χείρα σου την αψαμένην…”‘Νάϊ, νάϊ, γλυκύ.””Άι ντον΄τ κέαρ, εμορμύρισεν”όπως ο Άμερικάνος’ …
Το αυτό χώμα θα σκεπάση τους σοφούς και τους αμαθείς,η αυτή φωτιά θα καύση τους πλούσιους και τους φτωχούς,τους ισχυρούς και τους αδυνάτους
“Μποὺ ντουνιὰ τσὰρκ φιλέκ.”
‘Ο κόσμος είναι σφαίρα και γυρίζει.
“Πέθανε -πού αλλού καλύτερα;- στο νησί τουσαν το ‘φτωχό άγιο'”κι ύστερα πώς να μη μοσχοβολά το χώμα”
