Θα μπορούσα να γράφω ώρες για τις χώρες που περάσαμε, τις πανέμορφες πόλεις, τα απίστευτα τοπία και τις χιλιάδες χιλιόμετρα που κάναμε πάνω στις μηχανές μας.
Αλλά σήμερα δεν θέλω να μιλήσω γι’ αυτά.
Θέλω να μιλήσω γι’ αυτό που έκανε πραγματικά μαγικό αυτό το ταξίδι. Τους άλλους έξι τρελούς που είχα την τύχη να έχω δίπλα μου! 
Γιατί, κακά τα ψέματα, μπορεί να πας στα ομορφότερα μέρη του κόσμου, αλλά αν δεν έχεις την κατάλληλη παρέα, κάτι λείπει. Εμείς ευτυχώς είχαμε την κατάλληλη παρέα. Τώρα, αν είχαμε πάντα και την κατάλληλη κατεύθυνση, είναι άλλο θέμα! 
Ξεκινάω με τον Μάκη!
Ο άνθρωπος GPS! Εμείς μπορούσαμε να κοιτάμε μισή ώρα το Google Maps και να προσπαθούμε να καταλάβουμε πού βρισκόμαστε, κι ο Μάκης είχε ήδη βγάλει το πρόγραμμα της επόμενης εβδομάδας! Βροχή, χιόνι, κρύο, τίποτα δεν τον πτοούσε. Ξέρει τα Βαλκάνια απ’ έξω κι ανακατωτά και ήταν ο ιθύνων νους όλης αυτής της περιπέτειας.
Τον ήξερα λίγο, στα πεταχτά που λέμε, αλλά πραγματικά ανακάλυψα έναν τρομερό τύπο, με απίστευτο χιούμορ και αστείρευτο χαβαλέ.
Και βέβαια δεν θα ξεχάσω την καθημερινή του ατάκα μετά το φαγητό.
«Παιδιά, ωραίο φαίνεται το γλυκό! Πιάσε έξι σε παρακαλώ!» Μακη θα παρουμε μια Σαλατα? Ναι φυσικα παιδια….3 στο τραπεζι
Αν συνεχίζαμε άλλες δέκα μέρες, θα είχαμε εξαντλήσει την παραγωγή ζάχαρης των Βαλκανίων!
Η Emi Panagopoulou μας!
Άλλος ένας άνθρωπος που δεν ήξερα καλά και πραγματικά χάρηκα απίστευτα που γνώρισα καλύτερα. Τι να πρωτοπώ; Για το χιούμορ της; Για το γέλιο της; Για το πόσο καταπληκτική παρέα είναι;
Βέβαια, εδώ που τα λέμε, αν δεν ταίριαζαν με τον Μάκη, δεν θα συμπεθεριάζανε κιόλας! Ίδιοι και οι δύο, μέσα στο γέλιο, στο πείραγμα και στον χαβαλέ.
Αλλά η Έμη είναι και η ηρωίδα της παρέας. Η μοναδική συνεπιβάτης μας! Πέντε και έξι ώρες καθημερινά πάνω στη μηχανή, με τη μέση της να διαμαρτύρεται, κι όμως εκείνη εκεί, ακούραστη, χαμογελαστή και πάντα μέσα σε όλα. Πραγματικά της βγάζω το καπέλο!
Και να πω και κάτι που σκεφτόμουν σε όλο το ταξίδι. Αν είχαμε άλλον έναν λίγο πιο κοντό στην παρέα, θα ήμασταν η Χιονάτη και οι επτά νάνοι!
Προς το παρόν ήμασταν η Χιονάτη, τέσσερις πέντε νάνοι κι εγώ… ο ψηλός της υπόθεσης!
Ο κουμπάρος μου ο Σίμος!
Εδώ μιλάμε για είκοσι χρόνια γνωριμίας. Τι να πω γι’ αυτόν τον άνθρωπο;
Ο μοναδικός στον πλανήτη που μπορεί να σου βρει ξενοδοχείο σε βουνό στις Μαλδίβες!
Πρωτοπόρος με τη Harley, με τις ασπίδες του, δεν άκουγε Χριστό! Εμείς από πίσω να φωνάζουμε, να κάνουμε νοήματα, να προσπαθούμε να συνεννοηθούμε κι ο Σίμος μπροστά ακάθεκτος! Όπου μας βγάλει ο δρόμος και ο Θεός βοηθός!
Η ψυχή της παρέας, με αστείρευτο κέφι και χαβαλέ.
Αλλά θέλω να κάνω και μια πολύ σοβαρή δήλωση προς την Τζένη.
Τζένη μου, ο Σίμος κράτησε τη δίαιτά του!
Πρέπει να έφαγε γύρω στις δεκαπέντε mixed salads, καμιά δεκαριά χόρτα, τέσσερις πέντε άλλες διαφορετικές σαλάτες και κάθε πρωί προμηθευόταν από τα σούπερ μάρκετ φιστικάκια και στραγάλια για την απαραίτητη πρωτεΐνη!
Τώρα, εντάξει, κάποια στιγμή ξέφυγε λιγάκι και αγόρασε γύρω στα 85 μπακλαβαδάκια στο Σαράγεβο, αλλά άνθρωπος είναι κι αυτός! Μην είμαστε υπερβολικοί!
Ο Μήτσος μας, ο Μπάρνι!
Τον λέω Μπάρνι γιατί όταν περπατάει παίζει αυτά τα ποδαράκια του με τέτοια ταχύτητα που νομίζεις ότι βλέπεις καρτούν!
Πάντα πρώτος έτοιμος, πάντα πρώτος στο πρωινό, πάντα στην ώρα του. Εμείς ακόμα ψάχναμε πού αφήσαμε τα κλειδιά της μηχανής και ο Μπάρνι είχε ήδη φάει, πιει καφέ και ήταν έτοιμος για αναχώρηση!
Αλλά πέρα από την πλάκα, ένας υπέροχος άνθρωπος. Ήρεμος, διακριτικός, χωρίς περιττά λόγια και χωρίς γκρίνιες. Η ήρεμη δύναμη της παρέας. Από εκείνους τους ανθρώπους που δεν χρειάζεται να κάνουν θόρυβο για να καταλάβεις πόσο αξίζουν.
Και πάμε τώρα στους δύο Χούτους!
Ναι, καλά διαβάσατε. Παναγιώτης Χούτος και Παναγιώτης Χούτος! Πρώτα ξαδέρφια! Εδώ δεν ξέραμε ποιον φωνάζαμε και ποιος θα απαντούσε!
Παναγιώτης Χούτος Νο 1, ο σουβενιράς της Παπαδιαμάντη!
Ο πιο λιγοδίαιτος άνθρωπος που έχω γνωρίσει στη ζωή μου!
Πιστεύω ότι κατάφερε να δοκιμάσει όλα τα φιλέτα που υπάρχουν στα Βαλκάνια. Και όταν λέμε να δοκιμάσει, εννοούμε δύο μερίδες το ελάχιστο! Η πρώτη ήταν απλώς για να ανοίξει η όρεξη! 
Και το χειρότερο; Δεν παίρνει ούτε γραμμάριο! Εμείς παχαίναμε μόνο που τον βλέπαμε να τρώει!
Το κρασάκι του δεν έλειπε ποτέ από το τραπέζι, ούτε φυσικά το γέλιο και ο χαβαλές.
Κάποια στιγμή μάλιστα αναγκαστήκαμε να ανέβουμε λίγο πιο βόρεια, γιατί ο Παναγιώτης είχε μια… δουλίτσα και έπρεπε να τον συνοδεύσουμε!
Δεν θα επεκταθώ περισσότερο, γιατί ό,τι έγινε στα Βαλκάνια μένει στα Βαλκάνια!
Πάντως, Παναγιώτη, χαλάλι σου! Γιατί χάρη σε αυτή τη μικρή παράκαμψη γνωρίσαμε την Οράντεα, μία από τις ομορφότερες πόλεις που είδαμε σε όλο το ταξίδι!
Και τέλος, Παναγιώτης Χούτος Νο 2.
Εδώ θέλω για λίγο να αφήσω την πλάκα στην άκρη.
Με αυτόν τον άνθρωπο πριν από το ταξίδι απλώς λέγαμε ένα γεια. Δεν τον ήξερα ουσιαστικά καθόλου.
Και τελικά ήταν μία από τις μεγαλύτερες και ομορφότερες εκπλήξεις όλης αυτής της περιπέτειας.
Τόσο ήρεμος, τόσο θετικός, τόσο χαβαλετζής, τόσο καλό παιδί! Πάντα μέσα σε όλα, πάντα με χαμόγελο, πάντα πρόθυμος να ακολουθήσει, χωρίς γκρίνια, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Ένας άνθρωπος που πραγματικά χαίρεσαι να έχεις δίπλα σου.
Παναγιώτη, δεν ξέρω αν υπάρχει ηλικία για να κάνεις καινούργιους πραγματικούς φίλους. Αυτό που ξέρω είναι ότι ξεκίνησα αυτό το ταξίδι με έναν άνθρωπο που απλώς χαιρετούσα και το τελείωσα με έναν άνθρωπο που πραγματικά θέλω να γίνει ένας από τους καλύτερούς μου φίλους.
Έστω και στα γεράματα, ρε φίλε!
Και τώρα που τα σκέφτομαι όλα αυτά, ξέρετε τι είναι αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο;
Ότι σε τόσες μέρες, τόσα χιλιόμετρα, με επτά διαφορετικούς χαρακτήρες, δεν υπήρξε ούτε μία ίντριγκα. Ούτε ένα κουτσομπολιό. Ούτε μία κακία.
Μόνο γέλιο, πειράγματα, χαβαλές, αλληλοσεβασμός και απίστευτη θετική ενέργεια.
Χαθήκαμε στους δρόμους, μπερδευτήκαμε στις διαδρομές, άλλος έστριβε από εδώ, άλλος από εκεί, άλλος νόμιζε ότι οι υπόλοιποι τον ακολουθούσαν και τελικά βρισκόμασταν εκατό χιλιόμετρα παρακάτω όλοι στο ίδιο βενζινάδικο!
Λες και υπήρχε κάποια αόρατη δύναμη που μας ξανάφερνε κοντά.
Και ίσως υπήρχε. Ήταν αυτή η απίστευτη θετική ενέργεια που είχε η παρέα μας.
Δεν ξέρω αν θα ξανακάνω στη ζωή μου ένα τόσο μεγάλο ταξίδι. Μακάρι να κάνω πολλά περισσότερα. Να γνωρίσω ακόμα πιο μακρινά μέρη, ακόμα πιο όμορφες διαδρομές, ακόμα περισσότερες χώρες.
Αλλά ένα πράγμα το ξέρω σίγουρα.
Δεν είναι τα μέρη που κάνουν ένα ταξίδι αξέχαστο. Είναι οι άνθρωποι που έχεις δίπλα σου.
Και εγώ ήμουν πραγματικά τυχερός που είχα δίπλα μου αυτούς τους έξι υπέροχους ανθρώπους.
Παιδιά, σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Για τα γέλια, για τις στιγμές, για την υπομονή, για την παρέα και για όλες αυτές τις αναμνήσεις που θα κουβαλάω για πάντα.
Να μας έχει ο Θεός καλά, να είμαστε όλοι γεροί, να έχουμε την υγεία μας και μακάρι να το ξαναζήσουμε.
Ακόμα πιο μακριά, ακόμα πιο όμορφα, ακόμα πιο τρελά!
Αλλά με την ίδια παρέα. Γιατί τελικά αυτή ήταν το ομορφότερο μέρος που ανακάλυψα σε όλο το ταξίδι.
Και την επόμενη φορά, Μάκη, για τα γλυκά μην αγχώνεσαι…
Θα παραγγείλουμε κατευθείαν έξι!
