Του Γιώργου Σανιδά
Αν αναρωτιέται κανείς σε τι διαφέρουν οι σκιαθίτικες πίτες απ’ τις λοιπές, η απάντηση νομίζω, αν και μη ειδικός, είναι μάλλον εύκολη: στο πάχος της γέμισης καθώς οι παραδοσιακές ντόπιες νοικοκυρές δεν φείδονται καθόλου των υλικών τα οποία άλλωστε τελούν εν αφθονία στο νησί…
Όμως, η πλέον νόστιμη και ξεχωριστή σκιαθίτικη πίτα είναι αναμφισβήτητα αυτή που και σήμερα ονομάζουμε ‘καλαπόδι’ η οποία γίνεται με άγρια χόρτα του βουνού (πτύσα) στο τηγάνι ή στο φούρνο και σε κάποια σπίτια, κάθε τόσο, όταν περνάς, μοσχοβολάει ο τόπος…
Ας απολαύσουμε εν είδει συνέντευξης τη σχετική διήγηση του Μωραϊτίδη στο έργο του Νεράιδες:
– Λοιπόν κυρ- Αλέξανδρε πες μας για τα κορίτσια στην ύπαιθρο…
«…Τα κορίτσια εν τη εξοχή ανατράφησαν. Δια τούτο έφερον εις το πρόσωπόν των την δροσεροτέρα των δασών και εις την κώμην των το χρυσούν του αστάχυος χρώμα…βλαστήματα αγνά της αμωμήτου φύσεως…»
-Και τι έφερναν απ’ τους αγρούς;
«…και τι δεν έφερον! Λάχανα δροσερά, ευώδη και πολυώνυμα, μάραθα, λάπαθα, καυκαλίθρες, παπαρούνες και λεβαδιές. Αλλά και αμανίτας απαλάς και ευωδιάζοντα βουνόν κούμαρα…»
-Και τι τα έκαναν μπάρμπα Αλέξη τα χόρτα;
«…κατασκεύαζον τα εύγεστα εκείνα ‘καλαπόδια’ τυλίσσουσαι ημικυκλικώς εις φύλλον λεπτόν ζύμης ψιλικομμένα λάχανα μετ’ ελαίου και έψηνον αυτά ουχί εις τον φούρνον, αλλ’ εν τη εστία επί πλακός τιθεμένης επί του τρίποδος και απλουμένων υπ’ αυτήν αραιώς των ανθράκων…»
φωτο πίτας από Maria Valma
