Της Κωνσταντίνας Αντωνίτσα
Φανταστείτε έναν χώρο ανοιχτό, πράσινο, ζωντανό. Ένα πάρκο όπου τα παιδιά δεν θα παίζουν μόνο σε πλαστικές τσουλήθρες, αλλά θα αγγίζουν το χώμα, θα σκαρφαλώνουν σε κορμούς, θα ανακαλύπτουν τη φύση με όλες τους τις αισθήσεις.
Έναν τόπο όπου το γέλιο θα μπλέκεται με το θρόισμα των φύλλων και το κελάηδισμα των πουλιών.
Σε πολλές χώρες του εξωτερικού, τέτοια πάρκα αποτελούν βασικό κομμάτι της καθημερινότητας. Χώροι φυσικού παιχνιδιού, με ξύλινες κατασκευές, μικρά ρυάκια, άμμο, πέτρες και φυτά,όχι για να τα κοιτάς, αλλά για να τα ζεις.
Παιδιά που μαθαίνουν παίζοντας, λερώνονται, συνεργάζονται, φαντάζονται. Παιδιά που μεγαλώνουν κοντά στη φύση, όχι μακριά από αυτήν.
Αλλά αυτά τα πάρκα δεν είναι μόνο για παιδιά.
Θα μπορούσαν να υπάρχουν όμορφα κιόσκια και τραπέζια για πικ νικ, ώστε οικογένειες και φίλοι να περνούν χρόνο μαζί χωρίς κόστος, μέσα σε ένα ασφαλές και καλαίσθητο περιβάλλον.
Χώροι όπου οι παππούδες θα συζητούν, οι γονείς θα ξεκουράζονται και οι νέοι θα συναντιούνται. Και τα καλοκαιρινά βράδια;
Φανταστείτε μικρές μουσικές βραδιές κάτω από τα αστέρια. Μια κιθάρα, μια μικρή σκηνή, το απαλό φως των λαμπιονιών ανάμεσα στα δέντρα. Όχι θόρυβος,αλλά ατμόσφαιρα.
Η Σκιάθος είναι ένας τόπος μοναδικής φυσικής ομορφιάς. Κι όμως, λείπουν χώροι οργανωμένοι όπου οι κάτοικοι και όχι μόνο οι επισκέπτες μπορούν να απολαμβάνουν καθημερινά αυτή την ομορφιά.
Ένα τέτοιο πάρκο θα ήταν επένδυση στην ποιότητα ζωής, στην υγεία, στην κοινωνική συνοχή και, κυρίως, στα παιδιά μας.
Δεν χρειάζονται υπερβολές ούτε πολυτέλειες. Χρειάζεται όραμα, φροντίδα και σεβασμός στη φύση. Ένας χώρος ανοιχτός σε όλους, που θα ανήκει πραγματικά στην τοπική κοινωνία.
Ίσως ήρθε η ώρα να σκεφτούμε πώς θέλουμε να μεγαλώνουν τα παιδιά στη Σκιάθο. Αν θέλουμε αναμνήσεις από οθόνες ή από χώμα στα χέρια, γρατζουνισμένα γόνατα και γέλια μέχρι να πέσει ο ήλιος.
Ένα πάρκο φυσικού παιχνιδιού δεν είναι απλώς ένας χώρος. Είναι μια υπόσχεση για έναν πιο ανθρώπινο τρόπο ζωής.
Και ίσως… ένα μικρό όνειρο που αξίζει να γίνει πραγματικότητα.
