Σε μόνιμη κατάσταση υποβάθμισης φαίνεται να έχει περιέλθει η περιοχή της Παναγίας Λιμνίας στη Σκιάθο, με τα σκουπίδια να κυριαρχούν στην εικόνα της πλατείας και τον περιβάλλοντα χώρο της εκκλησίας. Δεκάδες αδέσποτες γάτες, που επιβιώνουν τρεφόμενες από τα απορρίμματα, συμπληρώνουν μια κατάσταση που κάθε άλλο παρά τιμά έναν από τους πιο ιστορικούς και επισκέψιμους χώρους του νησιού.
Παρά τα συνεχή παράπονα κατοίκων και επισκεπτών, η δημοτική αρχή δείχνει να παρακολουθεί απαθής, χωρίς να προχωρά ούτε στα στοιχειώδη.
Ούτε απομάκρυνση κάδων, ούτε ενίσχυση καθαριότητας, ούτε καν η τοποθέτηση μιας πινακίδας που να υπενθυμίζει το – κατά τα άλλα υπαρκτό – πρόστιμο των 300 ευρώ για παραβάσεις. Μια απλή, χαμηλού κόστους παρέμβαση, που όμως προφανώς δεν έχει κριθεί «προτεραιότητα».
Μέσα σε αυτή την εικόνα εγκατάλειψης, έρχεται η πρόταση της οικογένειας Ραγιά να αναδείξει, έμμεσα αλλά ξεκάθαρα, το κενό δράσης της δημοτικής αρχής.
Η οικογένεια δηλώνει πρόθυμη να χρηματοδοτήσει εξ ολοκλήρου την κατασκευή νέας προτομής του Αλέξανδρου Μωραϊτίδη επιχειρώντας να αποδώσει την οφειλόμενη τιμή σε έναν «ξεχασμένο» Σκιαθίτη δημιουργό.
Η προσφορά συνοδεύεται από έναν απολύτως λογικό όρο: να απομακρυνθούν πρώτα οι κάδοι απορριμμάτων από την πλατεία της Παναγίας, ώστε ο χώρος να αποκτήσει την αξιοπρέπεια που του αρμόζει.
Με άλλα λόγια, αυτό που δεν έχει καταφέρει – ή δεν έχει θελήσει – να κάνει ο Δήμος, τίθεται ως προϋπόθεση από ιδιώτες.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί και η αναφορά της οικογένειας στις «λύσεις» που κατά καιρούς ακούγονται, όπως η τοποθέτηση καμερών, τις οποίες χαρακτηρίζει ευθέως παράνομες και ανεφάρμοστες. Αντί για ουσιαστική διαχείριση, φαίνεται πως προκρίνονται προτάσεις εντυπωσιασμού, την ώρα που το πρόβλημα παραμένει άλυτο.
Το ερώτημα που πλέον τίθεται ανοιχτά είναι απλό: χρειάζεται τελικά η παρέμβαση των πολιτών για να γίνουν τα αυτονόητα; Και αν ναι, ποιος είναι ο ρόλος της δημοτικής αρχής σε μια κατάσταση που εδώ και καιρό έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο;
