Σήμερα, η καρδιά του Ελληνισμού χτυπά στον περήφανο ρυθμό της λύρας. Με αφορμή την Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, ανατρέχουμε με συγκίνηση σε ένα από τα πιο τραγικά κεφάλαια της σύγχρονης ιστορίας: τη συστηματική εξόντωση 353.000 συμπατριωτών μας.
112 χρόνια έχουν περάσει από τότε που ξεκίνησαν οι διωγμοί, οι εκτελέσεις, οι «πορείες θανάτου» στα βάθη της Ανατολίας, τα καταναγκαστικά τάγματα εργασίας, η μεταφορά αμάχων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Από τότε που μνημεία, εκκλησίες και μοναστήρια καταστράφηκαν και χωριά ολόκληρα παραδόθηκαν στις φλόγες.
Παρά τη χρονική απόσταση, ωστόσο, οι αναμνήσεις παραμένουν ολοζώντανες. Θυμόμαστε τις μητέρες που έχασαν τα παιδιά τους. Τους άνδρες που χωρίστηκαν βίαια από τις συζύγους τους. Τους γέροντες που ξεριζώθηκαν από τη γη όπου οι πρόγονοί μας είχαν ζήσει για πάνω από τρεις χιλιετίες.
Το συστηματικό σχέδιο εξάλειψης των χριστιανικών πληθυσμών και του πολιτισμού τους απέτυχε. Και απέτυχε διότι οι επιζώντες που έφθασαν στη νέα πατρίδα, δεν είχαν μαζί τους πολλά, πέρα από τις εικόνες των αγίων τους και ένα άσβεστο φως.
Αυτό που φώτισε τον δρόμο τους εδώ και τους επέτρεψε να μετατρέψουν τον πόνο σε προκοπή. Δεν αναβίωσαν απλώς ήθη και έθιμα. Έχτισαν νέες πόλεις, εμπλούτισαν την κουλτούρα μας και έγιναν η ραχοκοκαλιά του σύγχρονου κράτους. Στην ποντιακή κοινότητα οφείλουμε συνεπώς όχι μόνο χρέος μνήμης αλλά και χρέος ευγνωμοσύνης.
