Του Γιώργου Σανιδά
Παλιότερα όσοι αγόραζαν γη στο νησί, έπαιρναν τα χωράφια κοψοχρονιά, έφτιαχναν ξενοδοχεία και σπίτια, πολλά απ’ τα οποία αυθαίρετα, κι ύστερα έτρεχαν στο δημόσιο να τα νομιμοποιήσουν όπως έγινε και γίνεται μέχρι και σήμερα ξεκινώντας με τον νόμο 410 του 1968 επί Χούντας. Στη συνέχεια απαιτούσαν δρόμους και άλλες υποδομές στην περιοχή τους και φυσικά, αργά ή γρήγορα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τ’ αποχτούσαν.
Έτσι χτίστηκε στο νησί η Καναπίτσα, η Αμμουδιά κλπ. Και τελευταία η Κεχριά που τώρα διεκδικεί καλύτερους και περισσότερους δρόμους….
Σήμερα όμως οι πωλητές ξύπνησαν κι απαιτούν αυτοί δρόμους κλπ για τα χωράφια τους προκειμένου να τα πωλήσουν ευκολότερα και σε πολύ υψηλότερες τιμές ως οικόπεδα. Αυτό συμβαίνει π.χ στο Λεχούνι όπου κυριαρχούσαν ανέκαθεν οι ελιώνες. Κι έτσι, μόλις ασφαλτοστρώθηκε ο δρόμος μέχρι τη θάλασσα, βλέπουμε κάθε μέρα να αυξάνονται δεξιά και αριστερά του οι επιγραφές που γράφουν ‘’ΠΩΛΕΙΤΑΙ’’.
Ο προϋπολογισμός των έργων για την αγροτική οδοποιία στη Σκιάθο, που εξελίσσονται ή ολοκληρώθηκαν ήδη χρηματοδοτούμενα απ’ το κράτος, αγγίζει τα 5 εκατομμύρια ευρώ και δεν περιλαμβάνουν μόνο το Λεχούνι. Πλατανιάς (Κοκκινόγια), Λειβαδάκι, Περιφερειακή οδός Καλαμακίου και σύνδεση της Κεχριάς με το Πυργί όπως και με την Ι.Μ. της Παναγίας, ασφαλτοστρώθηκαν και δεν εξετάζουμε εδώ αν έγιναν όπως πρέπει ή όχι τα έργα…
Και έπεται συνέχεια της αγροτικής οδοποιίας σε όλη την ενδοχώρα του νησιού, ώσπου να οικοπεδοποιηθούν και να χτιστούν τα πάντα πλην -ελπίζω- του αισθητικού δάσους και ασφαλώς κανείς δεν ενδιαφέρεται για την ώρα για τα ‘’τυφλά’’ κτήματα που κάποιοι γείτονες έκλεισαν την πρόσβαση προς αυτά και δεν μπορούν οι ιδιοκτήτες τους πια ούτε να τα καθαρίσουν.
Ας επανέλθουμε όμως στο προσφάτως προσβάσιμο Λεχούνι και το ιστορικό λιμάνι του Νικοτσάρα για να δούμε τι περίπου θ’ ακολουθήσει.
Στο έρημο Λεχούνι βρέθηκε πριν από χρόνια, ψηλά στο βαθύσκιωτο ρέμα, ένας σωρός από λευκά βότσαλα κι εκεί από κάτω ο σκελετός ενός ανθρώπου κι ήταν, λένε, λευκός σαν το χιόνι… Πολλοί πιστεύουν πως ανήκει στον Νικοτσάρα, που ξέρουμε απ’ την παράδοση πως θάφτηκε εκεί, κι αναζητούν ακόμα το δαμασκί σπαθί του.
Ε λοιπόν, πιο πολλές πιθανότητες έχει σήμερα κάποιος να βρει το σπαθί του Νικοτσάρα, παρά λευκά βότσαλα, δηλαδή λαλάρια κι ας πάθαμε ό,τι πάθαμε μ’ εκείνα στην Τρύπια πέτρα!
Τι έγιναν τα λιγοστά λαλάρια του Λεχουνιού; Νομίζω πως κανείς δεν θα μας απαντήσει. Απλά, με το που άνοιξε ο δρόμος, ως διά μαγείας εξαφανίστηκαν μέσα σε δυο βδομάδες κι αυτό σε μένα τουλάχιστον δείχνει, πως δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι για πιότερη άσφαλτο !
photo by Irini Kafataridou
