Του Γιώργου Σανιδά
Τόσοι άνθρωποι γράφουμε, σχολιάζουμε, ρωτάμε, αγωνιούμε για το κρίσιμο θέμα της διαφαινόμενης υπερ-μαρίνας στη Σκιάθο, κι εισπράττουμε σιωπή από τις τοπικές και τις κυβερνητικές αρχές που δημιούργησαν και το θέμα με τις λακωνικότατες ανακοινώσεις τους.
Μια σιωπή εκκωφαντική, πλήρους απαξίωσης των πολιτών που ίσως κρύβει σκοπιμότητα κι αυτή θα προσπαθήσω ν’ αναδείξω πιο κάτω.
Η σιωπή των αρχών απέναντι στην αγωνία των πολιτών αποτελεί συχνά κλασική στρατηγική διαχείρισης, η οποία στοχεύει στην «επικοινωνιακή κόπωση» της κοινωνίας για να περάσουν ανεμπόδιστα προειλημμένες αποφάσεις. Η τακτική αυτή διευρύνει το χάσμα εμπιστοσύνης του πολίτη. Και μετά αναρωτιούνται κάποιοι γιατί πολλοί δεν ψηφίζουν….
Εκτός από την επικοινωνιακή κόπωση όμως, η σιωπή πιθανόν να κρύβει κι άλλους σκοπούς: Την αποφυγή κάποιας καθησυχαστικής δέσμευσης, την υποτίμηση του προβλήματος που δήθεν διογκώνει μια «θορυβώδη μειοψηφία» και την παρασκηνιακή υλοποίηση, δηλαδή όσο οι πολίτες αναλώνονται σε αναπάντητα ερωτήματα και διατυπώνουν απόψεις, ο χρόνος κυλά για να προχωρήσουν οι διαδικασίες σε καθεστώς τετελεσμένων γεγονότων με μια διαβούλευση που έρχεται κάποια στιγμή, όπως γράφουν πολλοί, απλά και μόνο για τα όμορφα μάτια της δημοκρατίας.
Και μη μου πουν κάποιοι ότι το φβ δεν είναι ο κατάλληλος χώρος για να συζητηθούν ή να απαντηθούν τέτοια θέματα πριν τελεσιδικήσουν, γιατί στο φβ πρώτα και πρώτοι οι ίδιοι τα ανακοινώνουν.
Μακάρι να κάνω λάθος και να μην πρόκειται για συνειδητή σιωπή. Αν όμως δεν κάνω, θυμίζω απλά πως στη δημοκρατία όπως έρχεται για κάποιους η ανατολή έρχεται κι η δύση…
