Ο Γιάννης γεννήθηκε το 1941. Έχασε τη μητέρα του στη γέννα, μεγάλωσε με τη γιαγιά του ενώ ο πατέρας του πολεμούσε στην Αλβανία. Η πρώτη του μνήμη ήταν η έλλειψη.
Από πέντε-έξι χρονών βρέθηκε στα καΐκια και στα δέκα έφυγε οριστικά. Κοιμόταν πάνω στις βάρκες και εκεί βρήκε τους ανθρώπους που ένιωθε δικούς του.
Πενήντα χρόνια στη θάλασσα τον οδήγησαν σε μακρινά λιμάνια και χώρες που άλλαζαν όνομα και καθεστώς. Η Κούβα του Φιντέλ Κάστρο τού έμεινε αξέχαστη, όχι για την πολιτική αλλά για τους ανθρώπους της. Έλειπε μήνες, ακόμη και δύο χρόνια συνεχόμενα, όμως από κάθε λιμάνι έστελνε γράμματα και στίχους στη γυναίκα και τα παιδιά του.
Η Ματούλα, γεννημένη το 1945, μεγάλωσε με τη γη, τα ζώα και τις δουλειές του σπιτιού, σε χρόνια που ο πόλεμος παρέμενε ζωντανός στις μνήμες. Από μικρή τραγουδούσε ντόπιους σκοπούς.
Το προξενιό έφερε τον Γιάννη στη ζωή της. Τον δέχτηκε με δισταγμό αλλά κράτησε τον λόγο της. Παντρεύτηκαν στον Βόλο και έζησαν μια ζωή μοιρασμένη στα δύο: εκείνος στη θάλασσα, εκείνη στη στεριά.
Η Ματούλα μεγάλωσε σχεδόν μόνη τα τρία τους παιδιά, με υπομονή και πίστη στον Θεό και την Παναγία. Έλεγε πως την έβλεπε στα όνειρά της και γι’ αυτό ο πρώτος τους γιος ονομάστηκε Παναγιώτης.
Το 1968 άνοιξαν το πρώτο κέντρο διασκέδασης της Σκιάθου, όμως δεν κράτησε.
Η ζωή τους δεν ήταν εύκολη ούτε ηρωική. Ήταν αληθινή. Δεν έζησαν μαζί όσο θα ήθελαν, αλλά δεν έπαψαν ποτέ να ανήκουν ο ένας στον άλλον. Αν τους ρωτήσεις τι κράτησαν, δεν θα μιλήσουν για θυσίες. Θα μιλήσουν για την αγάπη που περιμένει χωρίς να μετρά τον χρόνο.
: Κωνσταντίνος Σοφικίτης
marabouproject.com
