Εκατοντάδες χρόνια πριν, στη δυτική απόληξη του λιμανιού ήταν ο αρχαίος μώλος, ακριβώς κάτω απ’ την περιτειχισμένη πόλη…
Στον 20ο αιώνα φιλοξένησε τον ταρσανά του Μαθηνού μα κι όταν σταμάτησε τη λειτουργία του, ως και τη δεκαετία του 80, θύμιζε πολλά απ’ την άλλοτε γαλήνια Σκιάθο…
Ήταν η γωνιά των ψαράδων όπου αντάμωναν και άπλωναν ή μπάλωναν τα δίχτυα τους κι αντάλλασαν παράλληλα, τις χαρές και τους καημούς τους. Εδώ άραζαν τις βάρκες και τα καΐκια τους – τότε υπήρχαν ακόμα ψαροκάικα, ψάρια και ψαράδες- και διέθεταν την σπαρταριστή πραμάτια στα Ψαράδικα για τους συγχωριανούς τους που έρχονταν αξημέρωτα να την προμηθευτούν.
Δίπλα, χάιδευε τους βράχους η μικρή αμμούδα του Ζαχαράκη όπου γυναίκες και παιδιά τσαλαβουτούσαν επί χρόνια στα ρηχά προσέχοντας να μην πατήσουν τους αχινούς που μαζεύονταν στο βυθό απ’ το ξεψάρωμα.
Έκτοτε, σταδιακά, κι αυτή η γωνιά άλλαξε όψη παρότι οι τουρίστες ίσως να την προτιμούσαν και σήμερα όπως ήταν κάποτε κι ας μύριζε ψαρίλα…
Μα άμα το θέλουμε πραγματικά, ακόμα και τώρα, πολλά μπορούν να γίνουν κι επειδή προσωπικά δεν ονειρεύομαι μεγάλα έργα, αλλά μικρά κι ανθρώπινα, αύριο θα σας πω από που θα μπορούσε να γίνει μια αρχή για να αλλάξει κάτι ουσιαστικά το παλιό λιμάνι…
