Ναι, η ευρωπαϊκή αναγνώριση για το πρόγραμμα «Σκιάθος Φιλική προς τον Αυτισμό» είναι σημαντική και ασφαλώς αξίζει συγχαρητήρια σε όσους εργάστηκαν για την υλοποίησή του.
Υπάρχει όμως και ένα μεγάλο «αλλά».
Γιατί η Σκιάθος δεν είναι μόνο οι παρουσιάσεις, οι καλές πρακτικές και οι ευρωπαϊκές διακρίσεις.
Είναι και η Σκιάθος που βλέπουμε και καταγράφουμε εδώ και δύο χρόνια μέσα από το Skiathos Voice: τα σκουπίδια, η εικόνα της Παπαδιαμάντη, τα προβλήματα στην καθαριότητα, οι συγκοινωνίες, το οδικό δίκτυο, οι καταπτώσεις, οι πλημμύρες και οι υποδομές που κάθε φορά αποδεικνύονται ανεπαρκείς όταν το νησί δοκιμάζεται.
Δεν γίνεται να μιλάμε για έναν «φιλόξενο και προσβάσιμο προορισμό για όλους» και την ίδια στιγμή ο επισκέπτης ή ο κάτοικος να έρχεται αντιμέτωπος με βασικά προβλήματα καθημερινότητας.
Η συμπερίληψη είναι σπουδαία. Αλλά η προσβασιμότητα δεν σταματά στην πόρτα μιας επιχείρησης που πήρε το σχετικό σήμα.
Είναι ο δρόμος για να φτάσεις εκεί.
Είναι η συγκοινωνία.
Είναι η καθαριότητα.
Είναι η ασφάλεια.
Είναι η εικόνα της πόλης.
Είναι το αν μπορείς να κινηθείς χωρίς εμπόδια.
Είναι το αν ο Δήμος μπορεί να αντιμετωπίσει μια δυνατή βροχή χωρίς να μετατρέπεται το νησί σε λίμνη.
Και κυρίως, είναι η συνέπεια ανάμεσα σε αυτό που παρουσιάζουμε προς τα έξω και σε αυτό που πραγματικά ζούμε μέσα στο νησί.
Μπράβο, λοιπόν, για τη διάκριση.
Αλλά ας μην πανηγυρίζουμε μόνο για τη Σκιάθο που παρουσιάζεται στην Ευρώπη.
Ας φροντίσουμε επιτέλους και τη Σκιάθο που βλέπουν καθημερινά οι κάτοικοι και οι επισκέπτες της.
Γιατί εκεί κρίνεται τελικά κάθε δημοτική αρχή: όχι μόνο στα βραβεία, αλλά στην καθημερινότητα.
