Άτυχος κι αδικημένος ο Μωραϊτίδης. Αυτός στον οποίο τόσα οφείλουν τα ελληνικά γράμματα και η Σκιάθος. Αυτός του οποίου “η τέχνη η φιλολογική είνε υψίστης δυνάμεως, είνε απέφθου χρυσού, είνε αδάμαντος πρώτης ποιότητος, είνε σαπφείρου πρώτης ηδύτητος”, όπως έγραψε , μεταξύ άλλων, ο Βλάσσης Γαβριηλίδης.
Ιδιαίτερα στην εποχή μας οι πάντες σχεδόν τον έχουν ξεχάσει, ακόμα και οι διοικούντες τη γενέτειρά του. Το επεσήμανα και πριν επτά μήνες με επιστολή προς τον Δήμαρχο και το ΔΣ καταθέτοντας και σχετικές προτάσεις, πέραν της πάγιας δέσμευσης του Δημάρχου για ίδρυση μουσείου Μωραϊτίδη, μα δεν έτυχα κάποιας απάντησης.
Θα μου πείτε, εδώ δεν φαίνεται να συγκίνησε τους ιθύνοντες ούτε η γενναία πρόταση γείτονα του σπιτιού όπου διέμενε ο κυρ- Αλέξανδρος όταν ερχόταν απ’ την Αθήνα στη Σκιάθο. Τι πρότεινε ο γείτονας; Να στήσει με δικά του έξοδα μια νέα προτομή του Μωραϊτίδη εκεί που υπήρχε κάποτε, δηλαδή στην πλατεία της Παναγίας Λιμνιάς μπροστά στο σπίτι που έζησε και δίπλα στον παμπάλαιο ευκάλυπτο, αρκεί να φύγει ο κάδος με τα σκουπίδια ο οποίος στις μέρες μας πήρε τη θέση της. Κι εδώ ακόμα ουδεμία δημόσια απάντηση , ουδεμία κίνηση…
