Του Ανδρέα Βασιλιά
Ένας αναστοχασμός των ραγδαίων αλλαγών, των ριζικών και τετελεσμένων
γεγονότων, ως αποτέλεσμα εκείνης της αναπτυξιακής καταιγίδας στα χρόνια του
1960, σήμερα, μετά από 60 χρόνια τουριστικού ανεμοστρόβιλου, μπορεί και να
επιβάλλεται.
60 χρόνια. Ας πούμε ότι τα 1966, η χρονιά που ολοκληρώθηκε ο επαρχιακός
δρόμος, πόλη Σκιάθου-Κουκουναριές, είναι και η αφετηρία της εκκίνησης της
τουριστικής δράσης στο νησί. Δηλαδή σήμερα Αύγουστος του 2026
συμπληρώνονται αισίως 60 χρόνια τουριστικής δραστηριότητας και σχεδόν τα
πάντα έχουν αλλάξει.
Κεντρικό σημείο αναφοράς, ο δρόμος, η άσφαλτος που λέγαμε. Το αυτοκίνητο.
Τότε, μόλις πριν ένα-δυό χρόνια τα παιδιά σκιαθιτάκια, δεν είχαν δει στη σύντομη
μικρή ζωή τους αυτοκίνητο. Ποτέ! Μόνο όσα είχε τύχει και είχαν ταξιδέψει με τον
«Πασχάλη», ή το «Κύκνος», σε μια από τις κοντινές πόλεις Χαλκίδα ή Βόλο.
Καινοτομία! Εκσυγχρονισμός! Πρόοδος! Τουριστική ανάπτυξη!
Όλοι οι σκιαθίτες αναζητούσαν τον τρόπο που θα τους έβγαζε από την προπολεμική
μιζέρια και φτώχεια μακριά απ’ τη θάλασσα. Όλοι; Σχεδόν όλοι.
Η Σκιάθος αποτελούσε προπολεμικά τον τουριστικό προορισμό του Βρετανικού
πολεμικού ναυτικού. Ήταν ήδη «μαστ».
Απέραντες παραλίες, άγνωστες στους περισσότερους ντόπιους, έρημες και σχετικά
απρόσιτες, με την «άσφαλτο» έγιναν μεμιάς προσιτές και εύκολα προσβάσιμες.
Όμως, όχι πάλι για τους ντόπιους, αλλά για τους Άγγλους, τους Γερμανούς, τους
Ιταλούς, κλπ, κλπ.
Το ’67 λειτούργησε το «Ξενία» και λίγα χρόνια μετά κάποιοι αποφάσισαν πως οι
Κουκουναριές χρειάζονται λιμάνι και γήπεδο του γκόλφ! Ήταν εκείνοι οι ίδιοι οι
οποίοι αποφάσισαν ότι η ελληνική οικονομία θα αναπτυχθεί με βάση την
αντιπαροχή, γκρεμίζοντας χιλιάδες νεοκλασικά στις μεγάλες πόλεις ώστε να χτίσουν
οι εργολάβοι πολυκατοικίες. Ήταν για να στεγαστούν οι επαρχιώτες που
μετακόμιζαν κατά κύματα στις μεγαλουπόλεις κυνηγημένοι για λόγους κοινωνικών
φρονημάτων εξ αιτίας του εμφύλιου!
Κάπου εκεί, στα χρόνια της χούντας (1967-1974) ήρθε κι έδεσε το γλυκό.
Αεροδρόμιο και χωρίς πολλά-πολλά. Στο άψε σβήσε απαλλοτριώσεις και η μικρή
Σκιάθος εκτοξεύτηκε στο υπερπέραν. Μαζί και ο ντόπιος πληθυσμός. Τα λεφτά στα
ψυγεία πάγου και στις μαύρες σακούλες σκουπιδιών. Μετά ντουβάρια για
νοίκιασμα. Μετά την αντιπαροχή στις πόλεις, τουριστική οικονομία στα νησιά κι
όποιος αντέξει.
Σήμερα και με αφορμή την πρόταση, για πολλοστή φορά, της μαρίνας, τίθεται το
ερώτημα και ως αναστοχασμός: μας αρέσει;
Εσύ τι λες;
*Ανδρέας Βασιλιάς
Σκιαθίτης στην καταγωγή, γεννήθηκε το 1956 στον Βόλο. Σπούδασε ψυχολογία στο πανεπιστήμιο Paris VIII στη Γαλλία όπου έκανε και το μεταπτυχιακό του στις παιδαγωγικές επιστήμες και ειδικότερα στον τομέα της ψυχοπαθολογίας. Το 1999 ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο καρπός της οποίας είναι το βιβλίο “Ενορμητική διαδικασία: έρωτας και θάνατος”. Εργάσθηκε, από το 1982, ως κλινικός και ψυχοθεραπευτής στην Εταιρία Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας, στο Κέντρο Ψυχικής Υγείας Καλλιθέας και στο Κοινοτικό Εργαστήρι Τοπικής Αυτοδιοίκησης του Δήμου Αργυρούπολης. Εργάστηκε επίσης ως ερευνητής στο Ινστιτούτο Υγείας του παιδιού. Στη διάρκεια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ψυχαναλυτικού προσανατολισμού ψυχοθεραπεία ψυχώσεων, την κοινοτική ψυχιατρική και την ενημέρωση της κοινότητας σε θέματα ψυχικής υγείας, την κακοποίηση και παραμέληση του παιδιού, την αιμομιξία, τη μελέτη του θεσμικού πλαισίου των φορέων κοινωνικής πρόνοιας. Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε επιστημονικά περιοδικά και συμμετέχει με ανακοινώσεις σε επιστημονικά συνέδρια. Είναι τακτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας και πλέον ελεύθερος επαγγελματίας.
