Του Γιώργου Σανιδά
Η Mina Sarri μου έστειλε κάποιες φωτογραφίες απ’ τους δικούς της κι ένα κείμενο στο οποίο κατέληγε να τις αξιοποιήσω όπως νομίζω. Ωστόσο, βρήκα το αυθόρμητο κείμενό της ατόφιο χρυσάφι γιατί βγήκε μέσα απ’ την καρδιά της… και σας παραθέσω αυτούσιο το μεγαλύτερο μέρος του:
‘’ Η οικογένεια μου με πρωτοβουλία μου -το θεώρησα χρέος μου!- δώρησε το 2012 στο σπίτι του Παπαδιαμάντη την πέτρα που είχε φυλάξει ο πατέρας μου στην οποία έγραφε διηγήματα ο κυρ- Αλέξανδρος κάτω από μια συκαμιά στον κήπο μας..Εκεί.. στα Ξανέμια.. τα οποία ήταν πολύ φιλόξενα για τους κατατρεγμένους..’’
Πρόκειται για τον κήπο του προπάτορά της Γιώργου Σαρρή που όποτε πήγαινε ο κυρ- Αλέξανδρος εκεί τον φίλευε ‘’καφὲ μὲ γάλα, γλυκό, κουκκιά χλωρά καὶ ρακί… ‘’. . κι έγραψε γι’ αυτόν: ‘’Ὁ μεγάλος κῆπος τοῦ Σαρρῆ, μακρύς, φραττόμενος ἀπὸ σειρὰν χιλίων κυδωνιῶν πρὸς τὸ μῆκος τὸ ἀνατολικόν, ἀπὸ πυκνοὺς βάτους καὶ σφενδάμνους εἰς τὸ δυτικὸν μῆκος, ἀπὸ δάσος χιλίων καλαμιῶν πρὸς τὸ βορεινὸν πλάτος, βρεχόμενος ἀπὸ δύο φρέατα μὲ δροσερὸν ἄφθονον νᾶμα, ὅλα ἔργα τῶν μόχθων ἑνὸς ἀνθρώπου, καθρεπτίζει τὴν φιλοπονίαν καὶ τὴν ἁγνότητα τῆς ψυχῆς τοῦ Γιώργη τοῦ Σαρρῆ. Δὲν ἐμέτρησα καλὰ ἂν συνήντησα εἰς ὅλον τὸ μακρὸν στάδιον τῆς ζωῆς μου πέντε ἀνθρώπους τόσον ἐντίμους ὅσον ὁ Γεώργιος Σαρρής.’’
H Mίνα συνεχίζει:
‘’Στο καλυβάκι μας έλεγαν οι παππούδες μου Γιώργος κ Χρήστος , ο πατέρας του πατέρα μου Αντώνη, παραμύθια με Νεράιδες κάτω από το φεγγαρόφωτο.
Ο πατέρας μου ο Αντώνης , μοναχοπαίδι που έφυγε στα 49 του άδικα, ήταν δεινός ψαράς και ψαροντουφεκάς, πήγαινε πυροφάνια με την μάνα του την Ασημένια για θράψαλα..
Οι παππούδες μου Χρήστος κ Ασημένια ψάρευαν, έφτιαχναν καλάθια και τα πουλούσαν κ ο παππούς μου ο Χρήστος, έπαιζε επαγγελματικά λαούτο μαζί με τον αδελφό του Νίκο Σαρρή που έπαιζε κλαρίνο . Το 50-60 όλα αυτά.. Είχαν και μια αγελάδα κι ο πατέρας μου ξυπόλυτος μοίραζε γάλα στις γειτονιές… Ο παππούς δούλευε και στο ελαιοτριβείο του Τσουγκριά….
Δεν έχω να πω πολλά για την γιαγιά την Ασημένια.. Φτώχεια, ταπεινότητα, φιλοξενία, πολλά αδέλφια, ο πατέρας της από τη Ζαγορα Πηλίου, Γεωργακοπουλος κι η μάνα Σκιαθίτισσα.. Αγαπούσε υπερβολικά το πολύπαθο Ξάνεμο και πήγαινε κι ερχόταν πάντα με τα πόδια.. κρατώντας το αγαπημένο της κοφίνι.. Κουτσόβαφε το καλυβακι, έφτιαχνε καφέδες στους τουρίστες, τάιζε τα ζώα, καλλιεργούσε…
Ο παππούς μου θα τολμήσω να το πω, ήταν πολύ σπουδαίος και καλός άνθρωπος! Δεν ζήτησε ποτέ προίκα, δοτικός, χαμογελαστός και ταπεινός.. Εργάτης!’’
Αχ βρε Μίνα και να’ ξερες πόσα πολλά μας είπες μέσα σε λίγες λέξεις και τις παλιές φωτογραφίες σου..
