Κάποιοι ίσως πουν: ‘’τι μας ενδιαφέρει τώρα πως έριχναν οι παλιοί τα σκαριά στη θάλασσα αφού η Σκιάθος πια δεν έχει ούτε καράβια ούτε καρνάγια’’. Μας ενδιαφέρει γιατί αυτή η τέχνη που αναπτύχθηκε επί δύο σχεδόν αιώνες στο νησί, είναι η πιο σημαντική δραστηριότητα στην ιστορία του κι η καθέλκυση αποτυπώνει παραδόσεις, δοξασίες, ήθη και έθιμα που χάνονται στην αρχαιότητα. Επιπλέον διδάσκει τους νεότερους τι σημαίνει αλληλεγγύη και χαρά μέσα απ’ τη χαρά του άλλου. Δείχνει ακόμα τον απέραντο σεβασμό των ανθρώπων του νησιού προς τη θάλασσα που μπορεί να προσφέρει μεγάλα όνειρα με τα καράβια της, κρύβει όμως και τεράστιες πίκρες…
Για την καθέλκυση λοιπόν των σκιαθίτικων σκαριών ο παπα- Γιώργης Ρήγας στα βιβλία του «Σκιάθου λαϊκός πολιτισμός», μας μεταφέρει περίπου τα εξής:
Σε κανονισμένη μέρα γινόταν ο αγιασμός. Ο παπάς έψελνε έξω απ’ το καΐκι, δίπλα στην πρύμη και μαζί με την ευχή, έλεγε και το όνομα του καραβιού.
Ύστερα ο ναυπηγός χάραζε με το σκεπάρνι τρεις σταυρούς στο ποδόσταμο της πρύμης φωνάζοντας “βόηθα Αη- Νικόλα”.
Πλησίαζε τότε ο καπετάνιος- ιδιοκτήτης, έκανε το σταυρό του και φιλούσε τους σταυρούς δίνοντας μεταξωτό μαντήλι και ρεγάλο στον πρωτομάστορα- ναυπηγό.
Πάλι ο ναυπηγός ευχόταν “καλό ρίξιμο και καλά ταξίδια”. Τοποθετούσε στις δυο πλευρές του πλοίου τα παλάγκα (σχοινιά για το σύρσιμο).
Όλος ο κόσμος που έσπευδε στη καθέλκυση, μοιραζόταν στις δυο πλευρές κι έπιαναν τα παλάγκα, έτοιμοι να τραβήξουν. Ο πρωτομάστορας φώναζε “φόρα ντιστέκια” να βγάλουν δηλαδή τα στηρίγματα που ήταν τοποθετημένα στο αντίθετο της κίνησης μέρος. Τότε ένας βροντόφωνος μάστορας στεκόταν πάνω στην πρύμη και έδινε το παράγγελμα για το τράβηγμα επαναλαμβάνοντας τα λόγια “Έγια λέσα. Βοήθα αη Γιώργη”.
Επάνω στην κουβέρτα ήταν ανεβασμένα τα παιδιά που έτρεχαν πέρα- δώθε για να κουνιέται το καράβι και να υποβοηθιέται στο ρίξιμο.
Κατ’ αυτή τη διαδικασία το είχαν σε κακό να βλαστημήσεις ή να δεις χταπόδι.
Μετά το πέσιμο του καραβιού γινόταν το αρμάτωμα, η τοποθέτηση δηλαδή της εξάρτησης του πλοίου που άρχιζε πάντα ημέρα Τετάρτη και εφόσον είχαμε γέμιση του φεγγαριού…
Τέλος, βλέποντάς το ν’ αρμενίζει, όλοι το σταύρωναν από παντού για να’ ναι καλοτάξιδο…
*Οι φωτογραφίες είναι από λεύκωμα των Συνταξιούχων ναυτικών και δείχνουν το καραβόσκαρο ‘’Γεώργιος’’ που κατασκεύασε στα τέλη της δεκαετίας του 50 ο Γεώργιος Κ. Μυτιληναίος για λογ/σμό του Παναγιώτη Διολέττα. Ήταν το τελευταίο μεγάλο σκάφος που ναυπηγήθηκε στη Σκιάθο..
