Του Γιώργου Σανιδά
Στον αείμνηστο ιεροψάλτη Χαράλαμπο Μιτζέλο οφείλουμε κυρίως, ασφαλώς και στους προγόνους που τα φύτεψαν, τη διατήρηση του δασυλίου με τα πευκάκια στην Αγία Τριάδα. Ο Μιτζέλος επί χρόνια τα πότιζε, απαιτώντας να του φέρνουν νερό οι γυναίκες της γειτονιάς κατά τις μέρες της αναμβρίας, τα κλάδευε και φύτευε στο έδαφος λουλούδια.
Το δασύλιο, πριν την ανέγερση του νοσοκομείου, υπήρξε προαύλιος χώρος του ναού της Αγίας Τριάδας που τότε λειτουργούσε κι ως ενοριακός κι ήταν πραγματικά απόλαυση το οξυγόνο του που απολάμβαναν οι κάτοικοι κατά τις αγρυπνίες του στις οποίες συμμετείχε σχεδόν ανελλιπώς κι ο Μωραϊτίδης.
Για καλή μας τύχη, μεγάλο μέρος του δασυλίου παρέμενε ως τις μέρες μας κι αξίζει κάποια αναβάθμιση και εξωραϊσμό γιατί είναι μέσα στο χωριό και σε μια όμορφη κι ιστορική πλευρά του.
Πρώτα- πρώτα συνορεύει με τα ιστορικά σκιαθίτικα μνημούρια, είναι το τέλος της αρχαίας πόλης με τ’ απομεινάρια του αρχαιου κι αργότερα βυζαντινού τείχους της και δίπλα στα ερείπια της παλαιοχριστιανικής εκκλησίας της Αγίας Τριάδας. Προσθέστε την παιδική χαρά, την απεριόριστη θέα στη θάλασσα, το ανεξερεύνητο Κοχύλι και να οι λόγοι που θα μπορούσε το πάρκο να γίνει ένας τόπος αναψυχής, οικολογίας και τοπικής ιστορίας για όλα τα σχολεία του νησιού και όχι μόνο…
Νομίζω πως, επειδή ο τόπος προσφέρεται από μόνος του, δεν χρειάζονται να γίνουνε πολλά: να φυτευτούν λουλούδια κι αντιπροσωπευτικά φυτά απ’ το νησί, ένα κιόσκι με ξύλινα καθίσματα, κάδοι ανακύκλωσης όλων των χρωμάτων, κάποιες πινακίδες, ίσως και πιο πολλές γνώσεις για τα θέματα αυτά απ’ τους εκπαιδευτικούς…
φωτογραφίες Βασίλη Πίτσου
