Του Γιώργου Σανιδά
Από παιδί γράφω για τις παραδόσεις της Σκιάθου μα ώρες- ώρες απογοητεύομαι κι αναρωτιέμαι αν αξίζει τελικά όλη αυτή η προσπάθεια όταν στον νησί χάνονται ακόμα και τ’ αυτονόητα.
Ας πούμε, δεν υπάρχει σήμερα ούτε ένα δημοτικό καφενείο στη μοναδική μας πόλη όπου πριν λίγα χρόνια καμαρώναμε για το ωραιότερο του Αιγαίου. εκείνο στο Μπούρτζι. Υπάρχει άραγε άλλο νησί ή ελληνικό χωριό χωρίς ένα λαϊκό καφενείο για να συχνάζει όλος ο κόσμος και κυρίως οι απόμαχοι;
Με αφορμή τα πρόσφατα πήγαινε- έλα με τη δημοπρασία, συζητούσα με συμπολίτη μου, ο οποίος εργαζόταν στο δημοτικό καφενείο επί σειρά ετών, γι’ αυτό το θέμα. Μου τεκμηρίωσε πως αν εξακολουθούσε να το διαχειρίζεται ο δήμος, θα έβγαζε περισσότερα απ’ όσα θα εισπράξει απ’ το ακριβό ενοίκιο που αναγκαστικά το καθιστά πολυτελείας μαγαζί.
Τι να πω; Δεν έχω άλλα λόγια…
