Του Γιώργου Σανιδά
Συνάντησα τον Παναγιώτη Καλογιάννη στο μουσείο Παπαδιαμάντη.
Ήρθε κι έψαχνε τον ‘’Αλιβάνιστο’’ στα αγγλικά. -Τι τον θες Παναγιώτη; Τον ρώτησα.-Γράφει για τον Ασέληνο και οι περιγραφές του κυρ- Αλέξανδρου είναι μοναδικές.
Τον θέλω για τους ξένους που έρχονται στο DONKEY CLUB SKIATHOS που έχω εκεί και όσα τους λέω για τον τόπο είναι φτωχά μπροστά στα λόγια του Παπαδιαμάντη…
Να λοιπόν που υπάρχει ελπίδα για το νησί καθότι υπάρχουν ακόμα Καλογιάννηδες, άνθρωποι δηλαδή αυθεντικοί που αγαπούν τη Σκιάθο για τα πραγματικά καλούδια της κι όχι τα φτιαχτά κι αυτά συστήνουν ν’ απολαύσουν οι επισκέπτες της δίνοντας πρώτοι το παράδειγμα.
Ο Παναγιώτης Καλογιάννης, σε αντίθεση με τον «Αλιβάνιστο» (τον μπαρμπα-Κόλια), τον βοσκό που ζούσε σαν ερημίτης μακριά από τους ανθρώπους μετά από μια ερωτική απογοήτευση, αποφάσισε να κοινωνήσει σ’ όλο τον κόσμο την αγάπη του για τη φύση και τα ζωντανά φτιάχνοντας μια πρότυπη φάρμα με γαϊδουράκια στον Ασέληνο.
Έχει σαν αποστολή τη διάσωση και την επιμέλεια όσων απ’ αυτά έχουν εγκαταλειφθεί, κακοποιηθεί ή αφεθεί από τους ιδιοκτήτες τους απ’ όλη την Ελλάδα, που, λόγω ηλικίας ή δυσκολιών, δεν μπορούν πλέον να τα φροντίσουν.Έστησε λοιπόν στην καρδιά της σκιαθίτικης εξοχής, εκεί που το πεύκα και τα γλυκά νερά σμίγουν με τη θάλασσα, ένα καταφύγιο φροντίδας και αξιοπρέπειας για τα υπομονετικά τετράποδα που τόσα πρόσφεραν στον άνθρωπο επί αιώνες, πριν ανακαλυφθούν κι επικρατήσουν τελικά τα τροχοφόρα και τώρα ετούτα τα ζωντανά, τα ξέχασαν οι άνθρωποι και τείνουν να εκλείψουν.
Αυτή η ανταμοιβή που προσφέρει ο Καλογιάννης στ’ αθώα πλάσματα, νομίζω πως είναι η καλύτερη ζωντανή διαφήμιση της σημερινής Σκιάθου. Αναρωτιέμαι μόνο αν η εντελώς ξεχωριστή προσπάθειά του στηρίζεται όπως θα’ πρεπε και αν προβάλλεται απ’ τα πολλαπλά μέσα που χρησιμοποιεί ο δήμος για την προώθηση του νησιού…
