Του Γιώργου Σανιδά
Στη Σκιάθο όλοι το ήξεραν ως Καμπανέλια. Ένα γλυκόηχο προσωνύμιο που του δόθηκε όταν ήταν ακόμα παιδί κι αγογγύστως αποδεχόταν μέχρι που έφυγε ξαφνικά από τη ζωή το 2020, από ανακοπή καρδιάς, μόλις στα εξήντα οχτώ του χρόνια.
Το πώς ‘’βαφτίστηκε’’ έτσι, μας το αποκάλυψε ο εγκάρδιος φίλος και συμμαθητής του Νίκος Τουρναβίτης*:
“Η γιαγιά του η Ουρανία ήταν εκκλησάρισσα στην Παναγία Λιμνιά και σαν παιδιά μας άφηνε να μπαίνουμε τη Μεγάλη Παρασκευή απ’ την πόρτα του αυλόγυρου στο καμπαναριό για να χτυπήσουμε πένθιμα ολομερής τις καμπάνες, όπως είναι το έθιμο. Οι πιο ζωηροί ανεβαίναμε ψηλά για την κωδωνοκρουσία. Ο Γιώργος στεκόταν συνήθως κάτω και κοίταζε τη μικρή καμπάνα που δεν την κρούαμε γιατί δεν έβγαζε γερό ήχο. Τότε μας φώναζε: “χτυπήστε και το καμπανέλι να μην είναι παραπονεμένο’’ κι απ’ το πες- πες, τον βγάλαμε Καμπανέλια’’.
Ωραίες ιστορίες από τα χρόνια της αθωότητας στο νησί, τα οποία ευτύχησε να ζήσει κι ο Γιώργος γεννημένος το 1952. Ένα νησί που λάτρευε όπως και τη θάλασσα στην οποία πέρασε ως ναυτικός την επαγγελματική του ζωή . Ώσπου άραξε μόνιμα στον τόπο του κι έστησε το καλλιτεχνικό του εργαστήρι στη φύση της Μαμμούς για να ξεδιπλώσει τα πολλά, κρυφά του χαρίσματά στην τέχνη της ζωγραφικής, της φωτογραφίας και της ξυλογλυπτικής. Τα κύρια θέματά του; Τι άλλο απ’ το νησί και τη θάλασσα με τα καράβια πάνω στα οποία ξόδεψε την ακμή του. Ωστόσο, μέσα απ’ την αφαιρετική απεικόνιση και τα ζωηρά χρώματα της τέχνης του, έβγαλε το φως της ψυχής του.
Εμπνευστής του; Ίσως ο σπουδαίος Βολιώτης ζωγράφος και λογοτέχνης Γιώργος Καφενταράκης που διετέλεσε για ένα διάστημα αρχηγός των προσκόπων στη Σκιάθο και τον είχε ‘υπό τας διαταγάς του’. Σίγουρα πάντως μόνιμος εικαστικός του σύμβουλος, υπήρξε ο επίσης μακαριστός γλύπτης του νησιού, Σταύρος Τσιμπλιαράκης που του έφτιαξε και περίτεχνο φούρνο στην αυλή του σπιτιού του για να ξεδιπλώνει το ταλέντο του και στη μαγειρική. Μα είχε και το χάρισμα της φωνής που κάποιο βράδυ στο σπίτι του μάγεψε ως και τον μεγάλο συνθέτη Νότη Μαυρουδή .
Προπαντός όμως ήταν ένας βαθιά καλλιεργημένος, αθόρυβος, καλός και σεμνότατος άνθρωπος που αν δεν τον έπειθε η Αναστασία Φιλαρέτου κι ο Νίκος Ακρίβος να εκθέσει to 2012 τα έργα του στην Μικρή Αίθουσα Τέχνης στο νησί, είναι αμφίβολο αν θα έβλεπε ποτέ το κοινό τους χειροποίητους θησαυρούς του.
Ας είναι αιώνια η μνήμη του εκεί όπου αναπαύεται μαζί με τον Σταύρο…
*οι περισσότερες πληροφορίες στο άρθρο οφείλονται στον Νίκο…
