Του Γιώργου Σανιδά
Η Αγρυπνία της παραμονής έληξε περί την πέμπτη πρωινήν ώραν,
όρθρος βαθύς. Βγαίνοντας απ’ τον ναό ο Μωραιτίδης έκανε την
πρόταση για τις λουκουμάδες στον Παπαδιαμάντη . Κι εκείνος
ευχαρίστως την αποδέχτηκε. Τους ακολούθησε ο φίλος των Αγρυπνιών
Θεοφάνης που τους συνόδευε συχνά στα δείπνα τους, εντείνων την
φαιδρότητά τους με τις παράδοξες διηγήσεις του.
Ο φούρνος ήτο κατάφωτος. Αδιακόπως προσήρχοντο όμιλοι φίλων,
έτρωγον τους λουκουμάδες των και απήρχοντο. Μόλις εκενώθη ένα
κεκαλυμμένο με μάρμαρο τραπεζάκι, εκάθησαν κι αίφνης ο
Μωραϊτίδης παραγγέλνει την τυρόπιτα.
Ο Παπαδιαμάντης, μετά την αρχική δυσπιστίαν, συνηθισμένος εις
τοιούτους δόλους, επείσθη τελικά ότι ευρίσκετο ενώπιον μιας
θεσπεσίας αναψυχής και ξέσπασε σε γέλιον ανυπόκριτον.
-Να ζήσης Αλέκο.
Όταν το γκαρσόνι όμως έφερε αντί για απλωτόν σινίον, ημιβαθές
ταψίον, το κλίμα άλλαξε. Μέσα βρισκόταν μια παχύτατη ζύμη, ως
πολτώδες ψωμίον, όπου έπλεε στα βούτυρα.
Ο Παπαδιαμάντης έγινε κίτρινος. Δίδει μια στο ταψί που άρχισε να
περιστρέφεται ωσάν δίσκος οδοπαικτών και φωνάζει:
-Αυτό δεν είναι τυρόπιττα. Αυτό είναι σκεμπές!
Ο Μωραϊτίδης καλεί αμέσως τον γέρο- Μίχα και διαμαρτύρεται
εντόνως.
-Τυρόπιττα παρήγγειλες, τυρόπιττα έφερα, λέγει αυτός.
Ξεσπά καβγάς μεταξύ τους. Ο Παπ. διολησθήσας, έγινε άφαντος
αναφωνώντας με κάποιον θυμόν:
-Καλή χρονιά σας.
Ο Μωραϊτίδης πληρώνει και τον ακολουθούν με τον Θεοφάνη. Αν και
προπορεύεται ξέρουν που θα τον βρουν και όντως τον βρίσκουν.
Στου Ψυρρή, στο διανυκτερεύον καφενείον του Τούτση, σε μια γωνιά
ολομόναχο, πίνοντας φασκομηλιά, το προσφιλές του απόσταγμα προς
το οποίον από μικρόν παιδίον είχε ιδιαιτέρα συμπάθειαν.
Εκείνος παραγγέλνει και δι’ αυτούς φασκόμηλα κι ένα ναργιλέ
σέρτικον, στον οποίο είχε αδυναμία ο Θεοφάνης.
Ύστερα άρχισε να ψάλλει σιγά- σιγά την ΄΄Εκλογήν της Αγρυπνίας
ρωφών την φασκομηλιάν του ηδονικώς και απολαυστικότερα, κρoτών
ελαφρά τας πόδας του επί του δαπέδου και διακόπτων’’
Κι ερχόμαστε στα λόγια του Παπαδιαμάντη με τα οποία κλείνει
πανηγυρικά ο Μωραϊτίδης το διήγημά του. Αποτελούν το
‘’ημερόφαντον όναρ’’ του Αισχύλου, δηλαδή το κοινό όνειρο που
βλέπουν οι δύο συντοπίτες συγγραφείς ξύπνιοι και δείχνουν και
αποκαλύπτουν για τους Διόσκουρους της λογοτεχνίας μας την
αταλάντευτη στάση τους απέναντι στη ζωή και την αχαλίνωτη αγάπη
τους για τη Σκιάθο, αλλά ποια Σκιάθο;
Ο Παπαδιαμάντης λοιπόν λέει απευθυνόμενος στον Μωραϊτίδη:
-Πες πως είμαστε αυτήν την ώρα στην Παναγία, τσ’ Αγαλλιανούς το
ρέμα. Εκεί δεν έχεις ανάγκη να βράσης την φασκομηλιάν, με την
ευωδίαν μόνο οπού διαχέει από τον βράχον αναθάλλον το φαιόχρουν
φυτόν, θερμαίνονται τα σπλάχνα σου και ο νους σου και η ψυχή σου…
