Η συζήτηση για την κατασκευή αεροδρομίου στην Αλόννησο δεν είναι καινούργια. Αντίθετα, πρόκειται για ένα σχέδιο με ιστορία άνω των 40 ετών, το οποίο επανέρχεται διαρκώς στο προσκήνιο κάθε φορά που ανοίγει η συζήτηση για την ανάπτυξη των Βορείων Σποράδων και την άρση της νησιωτικής απομόνωσης.
Λίγοι γνωρίζουν ότι ήδη από το 1985 η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας είχε εγκρίνει προμελέτη για τη δημιουργία Κρατικού Αερολιμένα Αλοννήσου στη θέση Άγιος Κωνσταντίνος, στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού. Ο αρχικός σχεδιασμός προέβλεπε διάδρομο μήκους 1.250 μέτρων, δύο τροχοδρόμους, χώρο στάθμευσης αεροσκαφών και αεροσταθμό, ακολουθώντας το μοντέλο πολλών νησιωτικών αεροδρομίων που κατασκευάστηκαν τις επόμενες δεκαετίες στην Ελλάδα.
Ωστόσο, το έργο δεν προχώρησε ποτέ. Η πολιτεία έδωσε προτεραιότητα σε άλλα αεροδρόμια, όπως της Λέρου, της Αστυπάλαιας, της Ικαρίας, της Σύρου και του Καστελόριζου, με αποτέλεσμα η Αλόννησος να παραμείνει εκτός του εθνικού αεροπορικού χάρτη.
Σήμερα, όμως, οι συνθήκες είναι διαφορετικές και το αίτημα για την κατασκευή αεροδρομίου εμφανίζεται πιο επίκαιρο από ποτέ.
Η νησιωτικότητα παραμένει πρόβλημα
Παρά τη βελτίωση των ακτοπλοϊκών συνδέσεων, η Αλόννησος εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες που συνεπάγεται η νησιωτικότητα. Η πρόσβαση στο νησί εξαρτάται αποκλειστικά από τις θαλάσσιες μεταφορές και το αεροδρόμιο της Σκιάθου, γεγονός που δημιουργεί περιορισμούς τόσο για τους κατοίκους όσο και για τους επισκέπτες.
Η ύπαρξη ενός αεροδρομίου θα μπορούσε να προσφέρει ταχύτερη πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, εκπαίδευσης και διοικητικής εξυπηρέτησης, ενώ θα βελτίωνε σημαντικά τη συνδεσιμότητα του νησιού με την υπόλοιπη Ελλάδα και το εξωτερικό.
Αναπτυξιακό εργαλείο για όλη την περιοχή
Η δημιουργία αεροδρομίου δεν αφορά μόνο την Αλόννησο. Θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μοχλός ανάπτυξης για ολόκληρο το σύμπλεγμα των Βορείων Σποράδων, συμπεριλαμβανομένης της Σκοπέλου.
Η κατασκευή και λειτουργία του έργου θα δημιουργούσε νέες θέσεις εργασίας, θα ενίσχυε την τοπική οικονομία και θα προσέλκυε επενδυτικό ενδιαφέρον σε έναν προορισμό που έχει χτίσει τη φήμη του πάνω στον εναλλακτικό και βιώσιμο τουρισμό.
Παράλληλα, η εμπειρία από άλλες περιοχές δείχνει ότι η λειτουργία αεροδρομίων συμβάλλει στην αύξηση της αξίας της γης και των ακινήτων, αλλά και στη δημιουργία νέων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων.
Υπάρχει έτοιμη βάση σχεδιασμού
Ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα της πρότασης είναι ότι δεν ξεκινά από μηδενική βάση. Υπάρχει ήδη σχετικός φάκελος στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, ο οποίος μπορεί να επικαιροποιηθεί και να προσαρμοστεί στις σημερινές ανάγκες.
Επιπλέον, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, η περιοχή χωροθέτησης δεν παρουσιάζει ιδιαίτερα ιδιοκτησιακά προβλήματα, ενώ η γεωμορφολογία του εδάφους θεωρείται ευνοϊκή τόσο για την κατασκευή όσο και για πιθανές μελλοντικές επεκτάσεις.
Το εμπορικό πλεονέκτημα της Αλοννήσου
Ο αρχικός σχεδιασμός του αεροδρομίου παρουσιάζει ένα ακόμη ενδιαφέρον χαρακτηριστικό. Με μια μικρή επέκταση του διαδρόμου στα 1.350 μέτρα, το αεροδρόμιο θα μπορούσε να εξυπηρετεί αεροσκάφη τύπου ATR 72, χωρητικότητας έως και 74 επιβατών.
Αυτό σημαίνει ότι, πέρα από συνδέσεις με Αθήνα και Θεσσαλονίκη, θα μπορούσαν να δημιουργηθούν απευθείας αεροπορικές συνδέσεις με πόλεις της Νοτιοανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης, όπως το Βουκουρέστι, το Βελιγράδι, η Βουδαπέστη, η Βιέννη και η Λάρνακα.
Ταυτόχρονα, θα υπήρχε η δυνατότητα ανάπτυξης δραστηριοτήτων γενικής αεροπορίας, που σήμερα αποτελούν σημαντική πηγή εσόδων για πολλά μικρά περιφερειακά αεροδρόμια.
Το μεγάλο εμπόδιο παραμένει η χρηματοδότηση
Το βασικό ζήτημα εξακολουθεί να είναι η εξεύρεση πόρων. Σε αντίθεση με τις δεκαετίες του 1980 και του 1990, όπου η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτούσε εκτεταμένα έργα υποδομών για την άμβλυνση της νησιωτικότητας, σήμερα τα δεδομένα είναι διαφορετικά.
Πιθανότερο σενάριο θεωρείται η αναζήτηση ενός μικτού μοντέλου χρηματοδότησης μέσω συνεργασίας δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, ώστε να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του έργου.
Ένα αίτημα που επιστρέφει δυναμικά
Σε μια περίοδο που η Αλόννησος αναζητά τρόπους να ενισχύσει την τουριστική της ταυτότητα, να προσελκύσει νέες επενδύσεις και να βελτιώσει την ποιότητα ζωής των κατοίκων της, η συζήτηση για το αεροδρόμιο αποκτά ξανά ουσιαστικό περιεχόμενο.
Το ζητούμενο πλέον δεν είναι αν υπάρχει ιστορικό ή τεχνικό υπόβαθρο για το έργο. Αυτό υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει η πολιτική βούληση ώστε ένα σχέδιο που παραμένει στα συρτάρια από το 1985 να επιστρέψει στην επικαιρότητα και να διεκδικήσει τη θέση του στον αναπτυξιακό χάρτη της χώρας.
thenewspaper.gr
