Ιδιαίτερα συγκινημένος ήταν ο κ. Νικόλαος Λαρυγγάκης, Πρόεδρος και CEO του Αμερικανοελληνικού Ινστιτούτου, κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε προς τιμήν του στη Σκόπελο.
Παραλαμβάνοντας την τιμητική πλακέτα από τον Δήμαρχο Σκοπέλου κ. Σταμάτιο Περίσση, θέλησε να την αφιερώσει στους γονείς του, αναφερόμενος στις μεγάλες θυσίες που έκαναν ως Έλληνες της Αμερικής για τον ίδιο και τον αδελφό του. Με ιδιαίτερη συγκίνηση αναγνώρισε τη συμβολή τους στη διαμόρφωση της ζωής, της προσωπικότητας και της πορείας του ενώ στη συνέχεια αναφέρθηκε με λόγια αγάπης στην κόρη του, τον γαμπρό του και τους δύο εγγονούς του.
Ξεχωριστή θέση στην ομιλία του είχε η Γλώσσα Σκοπέλου, το χωριό όπου έζησε για δύο χρόνια κατά την παιδική του ηλικία. Ο ίδιος τόνισε πως αυτά τα δύο χρόνια υπήρξαν καθοριστικά για τη ζωή του, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι αν δεν είχε περάσει εκείνη την περίοδο στη Γλώσσα, δεν θα ήταν ο άνθρωπος που είναι σήμερα. Μίλησε με ιδιαίτερη αγάπη για το χωριό, τις αναμνήσεις και τα βιώματά του, αναγνωρίζοντας πόσο σημαντικά υπήρξαν για τη διαμόρφωσή του.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε, επίσης, στην ανάγκη για ενότητα ολόκληρης της Σκοπέλου, επισημαίνοντας ότι δεν πρέπει να υπάρχουν διαχωρισμοί ανάμεσα στους κατοίκους του νησιού. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε: «Πρέπει να σταματήσουμε να κάνουμε τον διαχωρισμό Σκοπελίτες, Γλωσσώτες, Κληματιανοί. Είμαστε όλοι Έλληνες, το νησί είναι ένα και έτσι πρέπει να λειτουργούμε ενωμένοι».
Στο ίδιο πνεύμα, αναφέρθηκε και στα έργα που πραγματοποιούνται στις διαφορετικές περιοχές του νησιού, υπογραμμίζοντας ότι ένα έργο που γίνεται στη Σκόπελο έχει όφελος για ολόκληρο το νησί, όπως αντίστοιχα ένα έργο που γίνεται στη Γλώσσα ή στο Έλιος ωφελεί συνολικά τη Σκόπελο. Τόνισε, με αυτόν τον τρόπο, την ανάγκη να βλέπουμε την ανάπτυξη και την πρόοδο του νησιού ως μια κοινή υπόθεση, χωρίς τοπικούς διαχωρισμούς.
Ο κ. Λαρυγγάκης αναφέρθηκε ακόμη στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν όσοι ασχολούνται με τα κοινά και την πολιτική, σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι «για κάθε έναν που δουλεύει στην πολιτική και προσφέρει, υπάρχουν δέκα που τον κατηγορούν δημόσια». Όπως σχολίασε, η δημόσια κριτική φαίνεται να αποτελεί ένα είδος «international sport», αναδεικνύοντας την ανάγκη να αναγνωρίζεται περισσότερο η προσπάθεια όσων εργάζονται και προσφέρουν για τον τόπο.
Η βραδιά ήταν, τελικά, κάτι περισσότερο από μια τιμητική εκδήλωση. Ήταν μια συγκινητική επιστροφή στις ρίζες, στους γονείς του, στη Γλώσσα και στις αναμνήσεις των παιδικών του χρόνων, αλλά και μια δημόσια έκκληση για ενότητα, συνεργασία και κοινή πορεία όλων των κατοίκων της Σκοπέλου. Μια υπενθύμιση ότι, παρά τις επιμέρους τοπικές ταυτότητες, το νησί αποτελεί μια ενιαία κοινωνία με κοινό μέλλον.
