Του Αναστασίου Κουκιά
Το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό (ΕΧΠ-Τ) αποτελεί μια ιδιαίτερα σοβαρή εξέλιξη για το μέλλον της Σκιάθου και γενικότερα των νησιωτικών περιοχών.
Η ανάγκη ύπαρξης κανόνων, προστασίας του περιβάλλοντος και οργανωμένου χωρικού σχεδιασμού είναι αυτονόητη. Η βιώσιμη ανάπτυξη και η αναβάθμιση του τουριστικού προϊόντος είναι στόχοι που πρέπει να υπηρετούνται.
Ωστόσο, δημιουργούνται εύλογα ερωτήματα σχετικά με την ένταξη ολόκληρης της Σκιάθου στις «Περιοχές Ελεγχόμενης Ανάπτυξης (Α)», δηλαδή στην αυστηρότερη κατηγορία περιοχών του νέου πλαισίου.
Και αυτό γιατί σε άλλες περιοχές της χώρας με σαφώς μεγαλύτερη τουριστική επιβάρυνση, υπερδόμηση και πίεση υποδομών, η ίδια κατηγορία εφαρμόζεται μόνο σε συγκεκριμένες Δημοτικές Ενότητες ή πυρήνες αυξημένης πίεσης και όχι στο σύνολο του νησιού ή του Δήμου.
Η Σκιάθος είναι ένας ώριμος τουριστικός προορισμός, αλλά δεν παρουσιάζει, στον ίδιο βαθμό, χαρακτηριστικά μη αναστρέψιμου κορεσμού που εμφανίζονται σε άλλες περιοχές της ίδιας κατηγορίας.
Παράλληλα, δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ιδιοκτησιών της τοπικής κοινωνίας έχει διαμορφωθεί εδώ και δεκαετίες με βάση τις ισχύουσες πολεοδομικές διατάξεις και τον καθιερωμένο κανόνα αρτιότητας των 4 στρεμμάτων.
Με βάση αυτό το θεσμικό πλαίσιο πραγματοποιήθηκαν:
– μεταβιβάσεις,
– γονικές παροχές,
– αποδοχές κληρονομιάς,
– επενδύσεις,
– και συνολικά ο οικονομικός και περιουσιακός προγραμματισμός εκατοντάδων οικογενειών του νησιού.
Η επιβολή αυστηρότερων και οριζόντιων περιορισμών, χωρίς αναλογική προσαρμογή στα πραγματικά χαρακτηριστικά της Σκιάθου, ενδέχεται να οδηγήσει:
– σε απαξίωση μικρών και μεσαίων ιδιοκτησιών,
– σε περιορισμό της δυνατότητας αξιοποίησής τους,
– αλλά και σε σημαντική αναντιστοιχία μεταξύ πραγματικής δυνατότητας αξιοποίησης και υφιστάμενων αντικειμενικών αξιών.
Η πρόταση που κατατέθηκε στη δημόσια διαβούλευση είναι σαφής:
Να επανεξεταστεί η ένταξη της Σκιάθου στις «Περιοχές Ελεγχόμενης Ανάπτυξης (Α)» και να εξεταστεί η υπαγωγή της στις «Αναπτυγμένες Περιοχές (Β)», κατηγορία που ανταποκρίνεται περισσότερο στα πραγματικά χαρακτηριστικά και στις ανάγκες του νησιού.
Η βιώσιμη ανάπτυξη χρειάζεται ισορροπία, αναλογικότητα και πραγματική γνώση των τοπικών συνθηκών
