*απόσπασμα απ’ το βιβλίο ”Ο Μπαρμπαρόσα και το Κάστρο της ελευθερίας”
Εκείνο το δυσειδές, το απερίγραπτο, το ανεπανάληπτο βράδυ,
που γράφτηκε με τα μελανότερα γράμματα
στην ιστορία των ανθρώπων,
εκείνη την καταραμένη, την ολόμαυρη νύχτα,
κατέφυγαν οι πολιορκημένοι -πού αλλού;-
στο ναό της Αγίας Σοφίας όπου ο Δικέφαλος Αετός
σταμάτησε να κοιτάει τη Δύση και την Ανατολή
κι έστρεψε το βλέμμα του αποκλειστικά και μόνο στον ουρανό…
”Σώσον Κύριε τον λαόν Σου”!
Λάβα ηφαιστείου σκέπασε την άμοιρη Πόλη, απ’ άκρη σ’ άκρη.
Οι ψυχές, ζωντανών και νεκρών, αναρίγησαν!
Άστραψαν τα χαντζάρια, στρίγκλισαν οι κοφτερές τους λάμες,
στήθηκε, πρωτοφανούς χαράς, γιορτή δαιμονισμένη,
γλέντι σατανάδων.
Κάρφωσαν, έκοψαν, λιάνισαν, τσάκισαν, κορμιά αθώα.
Μίασαν, βεβήλωσαν τα πάντα.
Με μίσος ανάρθρωτο, με ορμή αρθρωμένη.
Βύθισαν στο βόρβορο την Πόλη και
χάθηκε το Βυζάντιο για πάντα.
Ποτάμια αίμα στράγγισαν κι έβαψαν τη θάλασσα με χρώμα πορφυρό, το κύμα το ταξίδεψε στα πέρατα της γης,
για να θρηνήσει όλη η οικουμένη…
