Όταν η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την πορεία της Σκιάθου τα τελευταία χρόνια, η λίστα με τις παθογένειες φαντάζει ατελείωτη. Είναι πολύ εύκολο –και απολύτως δικαιολογημένο– να σταθεί κανείς στα προφανή, σε εκείνα που υποβαθμίζουν την καθημερινότητά μας και το τουριστικό μας προϊόν.Αν ρωτήσεις τους πολίτες τι φταίει, θα ακούσεις πολλά και απολύτως βάσιμα. Θα σου πουν για:
- Τα σκουπίδια, όπου οι όποιες πρωτοβουλίες μοιάζουν να έρχονται με χαρακτηριστική και επικίνδυνη καθυστέρηση.
- Την παντελή αδυναμία της δημοτικής αρχής να αντιληφθεί πώς λειτουργεί η αγορά και πώς πραγματικά παράγεται ο πλούτος στο νησί.
- Την ιδεοληπτική διαχείριση των συγκοινωνιών, που ταλαιπώρησε το νησί για δύο ολόκληρα χρόνια. Μια κατάσταση που –ευτυχώς, ίσως– συνέπεσε με τους περιορισμούς λόγω Covid και έτσι αποφύγαμε να ρεζιλευτούμε διεθνώς, μέχρι τελικά να διορθωθεί μόνο όταν κάποιοι τους σέρβιραν τη λύση έτοιμη.
- Την άστοχη τουριστική προβολή, που έμοιαζε να έχει αφεθεί στον αυτόματο πιλότο, μέχρι που κάποιοι τρίτοι αναγκάστηκαν να τους πάρουν από το χέρι για να μη βουλιάξουν κι αυτοί μαζί με τη δημοτική αρχή.
- Την επικίνδυνη απομόνωση από τους γειτονικούς δήμους, που αποδυναμώνει κάθε διεκδίκηση για τα κοινά μας συμφέροντα, αλλά και την καπηλεία των προσπαθειών άλλων πολιτικών χώρων και πόλων.
- Τις αδιανόητες συγκρούσεις με ιδιώτες, που μας άφησαν χωρίς ναυαγοσωστική κάλυψη στην καρδιά της θερινής σεζόν, αλλά και την οπισθοδρόμηση σε ζητήματα όπως η ανακύκλωση, την οποία θα χρειαστεί να μάθουμε ξανά από την αρχή στο μέλλον.
- Την υποβάθμιση των θεσμών, με το Δημοτικό Συμβούλιο να λειτουργεί πλέον με χαρακτηριστικά θρησκευτικής αίρεσης, και την επικοινωνία του Δήμου να έχει προσωποποιηθεί πλήρως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενός και μόνο ανδρός, που βγάζει από ενημερώσεις, προσκλήσεις μέχρι και νεκρολογίες.
- Τον μεθοδευμένο ευαγγελισμό της «άμεσης λύσης» στο θέμα του καθαρού νερού στο νησί και την υποκρισία των εναγκαλισμών με αντλίες νερού προεκλογικά από το 2023, ενώ υπάρχει μία τεράστια προσπάθεια που γίνεται χρόνια από τις υπηρεσίες και από τους πολιτικούς προκατόχους τους και δε μπορεί να έχει παρελθόν, παρόν και συνέχεια.
Και όμως. Όσο σοβαρά κι αν είναι τα παραπάνω (η διαστρέβλωση, το ψέμα σε οικείους και αντιπάλους, οι φήμες για λίστες προσλήψεων σε μεγάλες επιχειρήσεις), δεν αποτελούν το μεγαλύτερο πρόβλημα της Σκιάθου. Όλα αυτά είναι απλώς τα συμπτώματα.
Το πραγματικό, βαθύ και ίσως ανεπανόρθωτο πλήγμα που έχει δεχθεί η Σκιάθος τα τελευταία έξι περίπου χρόνια είναι ο συνεχής, τεχνητός διχασμός της τοπικής κοινωνίας.
Έχει στηθεί και συντηρείται μεθοδικά ένα επικίνδυνο αφήγημα του «εμείς» και «αυτοί». Ο ιστός μιας μικρής, νησιωτικής κοινωνίας που κάποτε προόδευσε μέσα από τη σύνθεση, έχει πλέον κοπεί στα δύο.
Η καθημερινότητα στο νησί έχει μετατραπεί σε ένα πεδίο διαρκούς πόλωσης:
- Αυτοί που μας ψήφισαν απέναντι στους άλλους.
- Ο κακός ξενοδόχος απέναντι στον καλό ξενοδόχο.
- Ο καλός πολιτικός απέναντι στον κακό εργολάβο, και το ανάποδο.
- Οι ξενοδόχοι απέναντι στους οικοδόμους.
- Εκείνοι που δήθεν αγαπούν το νησί απέναντι σε εκείνους που, κατά το αφήγημα, θέλουν να το δουν να καταστρέφεται.
- Το καλό το σόι και το στραβό το σόι.
- Αυτοί που κάνανε πράγματα για «πρώτη φορά» και οι άλλοι που δεν είχανε κάνει ποτέ τίποτα.
Ποιος εξυπηρετείται από αυτή την κατάσταση;
Η εξήγηση για αυτή την τακτική είναι ιστορικά καταγεγραμμένη: τέτοιου είδους ηγεσίες επιβιώνουν σχεδόν αποκλειστικά μέσα από τη δημιουργία τεχνητών κρίσεων και εχθρών. Όταν αδυνατείς να παράγεις ουσιαστικό έργο, όταν υπάρχει απόλυτη σύγχυση οραμάτων προκειμένου να είσαι αρεστός σε όλους, τότε το μόνο που σου απομένει είναι να κατασκευάζεις εχθρούς και να προσπαθείς να αποσπάσεις την προσοχή από μία επίμονη πραγματικότητα.
Σε ένα επινοημένο τοπίο με λαμπιόνια και μουσική, στρέφουν τον έναν πολίτη εναντίον του άλλου για να αποποιηθούν τις ευθύνες τους για κάθε τι που μπορεί να χαλάσει την εικόνα τους. Μέσα από ευκαιριακά και στρατευμένα δημοσιεύματα, αλλά και με τα γνωστά «παπαγαλάκια» που γυρνούν στα καφενεία και επιστρέφουν με λίστες υποψηφίων που πρέπει να πέσουν σε δυσμένεια, παριστάνουν τους σωτήρες. Και όλα αυτά, ενώ το νησί βρίσκεται στην κατάσταση που βλέπουμε μόλις ξεμυτίσουμε από το κατώφλι μας.
Η μεγαλύτερη πρόκληση που έχουμε μπροστά μας την επόμενη μέρα δεν είναι μόνο το πώς θα μαζέψουμε τα σκουπίδια ή πώς θα ανακτήσουμε το τουριστικό μας κύρος. Είναι το πώς θα κλείσουμε αυτή την πληγή και θα ξαναγίνουμε μια ενιαία κοινωνία.
Γιατί ένα νησί διχασμένο, είναι ένα νησί καταδικασμένο.
Ένας Σκιαθίτης…
