Του Γιώργου Σανιδά
Χθες έκλεισα τη σύντομη αναφορά στο παλιό λιμάνι με τα εξής:
‘’Μα άμα το θέλουμε πραγματικά, ακόμα και τώρα, πολλά μπορούν να γίνουν κι επειδή προσωπικά δεν ονειρεύομαι μεγάλα έργα, αλλά μικρά κι ανθρώπινα, αύριο θα σας πω από που θα μπορούσε να γίνει μια αρχή για να αλλάξει κάτι στο παλιό λιμάνι…’’
Ωστόσο, δε θα σας μιλήσω σήμερα για τα αυτονόητα που χρειάζεται η αγνώριστη τα τελευταία χρόνια παραλία μας ώστε να συνάδει επιτέλους η λειτουργία με τη γραφικότητά της. Αυτά τα ξέρουν μια χαρά στο δήμο, έχουν στα χέρια νόμους κι αστυνόμους, τη δυνατότητα να φτιάξουν κανονιστική και την υποχρέωση να προχωρήσουν άμεσα σε λύσεις χωρίς να σκέφτονται το πολιτικό κόστος που άλλωστε έχει δυο πλευρές….
Όπως βλέπετε, ανάρτησα μια άγνωστη στο διαδίκτυο φωτογραφία του σπουδαίου Αυστριακού φωτογράφου και κινηματογραφιστή Wolf Suschitzky ο οποίος βρέθηκε στη Σκιάθο το 1960 με αφορμή τα γυρίσματα της ταινίας μικρού μήκους «Ο Μιχάλης…»
Στη φωτογραφία φαίνεται ένα αυθεντικό καφενείο εκείνης της εποχής σαν το γωνιακό του Ασβέστη, που το 44 λεγόταν ‘’Κύματα’’, όπου οι Γερμανοί έκλεισαν τους Σκιαθίτες τους οποίους συνέλαβαν στην πόλη κι απ’ έξω σκότωσαν τον άτυχο Θεοδόση Παρίση. Ένα καφενείο με ψάθινες καρέκλες, παππούδες, ίσκιο από κληματαριά, δεντράκια και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΙΓΡΑΦΗ!
Γιατί έβαλα αυτή τη φωτογραφία;
Γιατί μου ήρθε μια ιδέα αναβάθμισης του παλιού λιμανιού και ταυτόχρονα σύνδεσής του με το παρελθόν και τις μνήμες μας.
Πρόκειται για το ταλαίπωρο παρκάκι δίπλα στο περίπτερο της Μαρίας…
Αυτό κάποτε φιλοξενούσε την προτομή του Μωραϊτίδη αλλά μάλλον ενοχλούσε και της άλλαξαν θέση για πολλοστή φορά κι εκεί ,λίγα χρόνια πριν, έκαναν μια παιδική χαρά, αλλά και πάλι για κάποιο λόγο την κατάργησαν.
Σήμερα λοιπόν τι κυρίως βλέπουμε στο παρκάκι; Φάτσα κάρτα δυο υπόγειους κάδους σκουπιδιών!
Κοινώς, παραμένει νεκρό, δεν κάθεται κανείς και πολλές φορές που χορταριάζει μοιάζει εγκαταλειμμένο.
Μήπως θα μπορούσε να γίνει εκεί ένα κουκλίστικο ΚΑΠΗ για να σμίγουν οι συνταξιούχοι και να βλέπουν τη θάλασσα που τόσο στερούνται κλεισμένοι μες τα σπίτια; Έστω ένα παραδοσιακό καφενείο σαν κι αυτό που βλέπουμε στη φωτογραφία, για τους απόμαχους και όχι μόνο;
Θα μου πείτε ‘’ταιριάζει ένας τέτοιος καφενές σε τούτο το λιμάνι;΄΄. Ε, από κάπου πρέπει ν’ αρχίσει μια ποιοτική αλλαγή αντάξια της ιστορίας μας….
