2 Απριλίου Παγκόσμια Ημέρα Ευαισθητοποίησης στον Αυτισμό η σημερινή και θέλω να
αναφερθώ όχι τόσο στο τι είναι Αυτισμός και πως αντιμετωπίζεται, είμαι σίγουρη ότι οι
περισσότεροι το έχουν ακούσει, αν όχι διαβάσει, κάποια στιγμή στις χιλιάδες πληροφορίες
που εμφανίζονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Θέλω να σταθώ στους ήρωες και τις ηρωίδες που αντιμετωπίζουν καθημερινά δυσκολίες, όχι
αυτές που προκύπτουν από τον ίδιο τον Αυτισμό, αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά στην
καθημερινότητα τους αφού το αντιμετωπίζουν μέσα στο σπίτι τους, αλλά κυρίως τις
δυσκολίες που γενικά το σύστημα είτε είναι το κοινωνικό, είτε της υγείας, είτε της
εκπαίδευσης, φροντίζει να τους προσθέτει και όχι να τους διευκολύνει.
Αναφέρομαι στους γονείς των παιδιών με Νευροαναπτυξιακή Διαταραχή ή των παιδιών με
Νευροδιαφορετικότητα, όπως συνηθίζεται τελευταία.
Οι γονείς σήμερα πρέπει να έχουν το πρώτο λόγο και είμαι σίγουρη πως αν τους το δίναμε
θα είχανε πολλά να μας πούνε και πολλά να μας διδάξουν.
Από τη δική μου εμπειρία υποθέτω ότι θα μας λέγανε για τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν,
για την απουσία ανθρώπινου δυναμικού στις υπηρεσίες, για την έλλειψη γνώσης και
κατάρτισης των επαγγελματιών σχετικά με τον αυτισμό, για την απουσία προγραμμάτων
υποστήριξης της οικογένειας για να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής των παιδιών τους. Για
την απουσία της δικής τους ψυχοεκπαίδευσης για να ενημερωθούν πως να αντιμετωπίζουν
συμπεριφορές, δύσκολα συναισθήματα αλλά και πως οι ίδιοι να θωρακίζονται για να
συνεχίσουν και να μην απογοητεύονται.
Ειδικά όταν τα παιδιά μεγαλώνουν σε μικρές, απομακρυσμένες κοινωνίες οι δυσκολίες
γίνονται ακόμα μεγαλύτερες όταν οι ευκαιρίες μειώνονται και οι γονείς καλούνται να
ξοδέψουν αρκετά χρήματα για να καλύψουν ανάγκες των παιδιών που θα ενισχύσουν και θα
βελτιώσουν τη ζωή τους.
Καλούμαστε και εμείς οι ειδικοί να βοηθήσουμε με τα μέσα που έχουμε τους γονείς των
Νευροδιαφορετικών παιδιών, και ενώ πολύ ωραία μπορεί να τα λέμε θεωρητικά, στην πράξη
όμως αντιμετωπίζουμε αδιέξοδα και όσο και να θέλουμε να βοηθήσουμε και όσο και αν
θέλουμε να προσφέρουμε, όχι το κάτι παραπάνω αλλά το αυτονόητο, σε αυτούς τους γονείς
και τα παιδιά τους δυσκολευόμαστε.
Τουλάχιστον ας τους υποστηρίξουμε στις προσπάθειές τους, με όποιο τρόπο μπορούμε, με
όσα μέσα έχουμε από τη θέση που έχουμε, ας δείξουμε ενσυναίσθηση, είναι το λιγότερο που
μπορούμε να κάνουμε στους ήρωες γονείς των Νευροδιαφορετικών παιδιών των παιδιών με
Αυτισμό.
Με σεβασμό και εκτίμηση,
Άρια Σεβλιανού
Κοινωνική Λειτουργός
