Της Κωνσταντίνας Αντωνίτσα
Η Παρασκευή της Ζωοδόχου Πηγής είναι μια από τις πιο όμορφες και ζωντανές ημέρες της άνοιξης για τη Σκιάθο. Είναι μια ημέρα βαθιά ριζωμένη στην παράδοση του τόπου μας, που φέρνει στη μνήμη εικόνες από τα μεγάλα πανηγύρια που γίνονταν, και συνεχίζουν ακόμη και τώρα, και άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στις καρδιές των Σκιαθιτών.
Πολλοί θυμούνται ακόμη τα ξακουστά πανηγύρια που διοργανώνονταν με ζωντανή μουσική από την οικογένεια Κονιτόπουλου. Ήταν γιορτές γεμάτες μουσική, τραγούδι και χορό, όπου μικροί και μεγάλοι γίνονταν μια μεγάλη παρέα. Οι ήχοι της παραδοσιακής μουσικής αντηχούσαν μέχρι αργά το απόγευμα , το εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής γέμιζε με κόσμο και το γλέντι κρατούσε μέχρι το ξημέρωμα, σε μια ατμόσφαιρα που δύσκολα μπορεί να περιγραφεί με λόγια.
Εκείνα τα πανηγύρια δεν ήταν απλώς μια διασκέδαση· ήταν μια ευκαιρία για συνάντηση, για μοίρασμα και για ενίσχυση των δεσμών της τοπικής κοινωνίας. Ήταν στιγμές που ένωναν γενιές και δημιουργούσαν αναμνήσεις που παραμένουν ζωντανές μέχρι σήμερα.
Με αφορμή αυτές τις όμορφες μνήμες, γεννιέται μια σκέψη από πολλούς που ίσως αξίζει να εξεταστεί: πόσο όμορφο θα ήταν την Κυριακή του Πάσχα ο Δήμος να διοργάνωνε στο λιμάνι της Σκιάθου ένα μεγάλο γλέντι για όλο τον κόσμο; Ένα ανοιχτό γλέντι με ζωντανή μουσική, παραδοσιακά τραγούδια και χορούς, όπου ντόπιοι και επισκέπτες θα μπορούσαν να γιορτάσουν μαζί τη μεγαλύτερη γιορτή της Ορθοδοξίας.
Ένα τέτοιο γλέντι θα έδινε ζωή στο λιμάνι, θα έφερνε τον κόσμο κοντά και θα αναβίωνε, έστω και με έναν σύγχρονο τρόπο, το πνεύμα των παλιών πανηγυριών που τόσο αγαπήσαμε. Θα αποτελούσε μια όμορφη συνέχεια της παράδοσης και μια ευκαιρία να δείξουμε τη φιλοξενία και την πολιτιστική ταυτότητα της Σκιάθου.
Η παράδοση δεν είναι μόνο μνήμη· είναι και πράξη. Και ίσως ήρθε η ώρα να ξαναδώσουμε χώρο σε τέτοιες κοινές στιγμές χαράς που ενώνουν τον τόπο και τους ανθρώπους του.
