Του Γιώργου Σανιδά
Στη Σκιάθο ευδοκιμούν σχεδόν όλες oι ποικιλίες των λατρεμένων καρπών που στάζουν μέλι: ασπρόσυκα, μαυρόσυκα ή κοκκινόσυκα, ροζάτα, αποστολιάτικα, καναλάκια κλπΚάποτε αποτελούσαν βασικότατο συμπλήρωμα της διατροφής των κατοίκων γι’ αυτό φρόντιζαν τις συκιές, τις καθάριζαν απ’ τ’ αγριόχορτα και τις μπόλιαζαν με ουρνό για να κρατήσουν τα σύκα και να γίνουν στην ώρα τους.
Κι έτσι ο Αύγουστος, εκτός απ’ τους κολιούς, φημιζόταν και για τα σύκα του.
Μετά το μάζεμα, τα άπλωναν στις λιάστρες- καλαμωτές και τα ξέραιναν προσέχοντας τον καιρό γιατί έπρεπε να τα σκεπάσουν σε περίπτωση μπόρας. Ύστερα τα ζεματούσαν με ρίγανη και δάφνη, τα στέγνωναν και τελικά τα πάστωναν ,βάζοντας ανάμεσα βάγια.
Τα τοποθετούσαν σε κασόνι το οποίο και κάρφωναν για να τ’ ανοίξουν το καταχείμωνο. Τότε τα σύκα έβγαιναν ζαχαρωμένα κι αποτελούσαν την καραμέλα και το μπισκότο τους… Τα μικρά, τα παραγινομένα και τα λισβά κατά το μάζεμα, τα έκαναν γλυκό πετιμέζι αφού τα περνούσαν στο θερμό με κυδώνι, μήλο και κίτρινο κολοκύθι. Τα έκαναν επίσης μουσταλευριά, όπως και το μούστο του κρασιού, ρίχνοντας μπόλικη κανέλα. Αναμφισβήτητα, οι συκιές, όσες τουλάχιστον κρατιούνται ζωντανές και προσφέρουν ακόμα το λαχταριστό καρπό τους, εξακολουθούν να αποτελούν ευλογία για το νησί…
Στην εποχή μας όμως ποιός αδειάζει ν’ ασχοληθεί μ’ αυτά τα ταπεινά δενδρίλια με τα γαλακτωμένα φύλλα που κολλούν στ’ άμαθα χέρια μας; Ωστόσο η φύση κάνει το χρέος της κι όσο υπάρχουν συκιές, θα μας γλυκαίνουν με τον καρπό τους….
Επεξεργασία φωτογραφίας: Giannis Kalogiannis
