Του Μανώλη Πασχάλη
Δημοτικού Συμβούλου Σκιάθου
Χθες το βράδυ, στην παραλία της Σκιάθου, ανάμεσα σε χιλιάδες τουρίστες, φώτα, μουσικές, μαγαζιά γεμάτα και ανθρώπους να πηγαινοέρχονται, συνάντησα μια γνωστή ηλικιωμένη γυναίκα να περπατάει μόνη της.
Την ξέρω χρόνια μιας και ήμασταν συμμαθητές με το γιο της και πολλές φορές διαβάζαμε στο σπίτι της.
Τι κάνεις τέτοια ώρα εδώ μόνη σου; τη ρώτησα.
Βγήκα λίγο να περπατήσω Μανώλη, τι να κάνω σπίτι;
Μόνη σου;
Μόνη μου. Τι να κάνω; Ο άντρας μου δε ζει τα παιδιά έχουν τις δουλειες τους.
Κάθομαι όλη μέρα σπίτι. Είπα να βγω να δω λίγο κόσμο. Δε περνάει η ώρα Μανώλη μου άμα είσαι μόνη σου.
Και αυτή η τελευταία κουβέντα, « Δε περνάει η ώρα Μανώλη μου άμα είσαι μόνη », μου έμεινε.
Γιατί γύρω μας εκείνη την ώρα είχε χιλιάδες ανθρώπους. Και αυτή η γυναίκα ήταν μόνη.
Τη ρώτησα τι κάνει τον χειμώνα.Τίποτα παιδί μου. Σπίτι. Καμιά φορά θα βγω, θα δω κανέναν γνωστό, μέχρι εκεί.
Και σκέφτηκα πόσα χρόνια μιλάμε στη Σκιάθο για τουριστική ανάπτυξη, για περισσότερες αφίξεις, περισσότερες πτήσεις, περισσότερα κρεβάτια, μεγαλύτερη σεζόν, προβολή, συνεργασίες, βιώσιμο τουρισμό, τώρα φτάσαμε να μιλάμε μέχρι και για τεχνογνωσία από το Μονακό.
Και καλά κάνουμε να θέλουμε περισσότερα για τον τουρισμό μας. Από αυτόν ζούμε σχεδόν όλοι.
Αλλά κάπου στην πορεία ξεχάσαμε γιατί θέλαμε την ανάπτυξη.
Δεν ήταν ο τελικός σκοπός να έρχονται όλο και περισσότεροι άνθρωποι στη Σκιάθο. Ο σκοπός ήταν μέσα από αυτή την οικονομία να ζουν καλύτερα οι άνθρωποι της Σκιάθου.
Κι όμως έχουμε φτάσει να υποδεχόμαστε εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες και να μην μπορούμε να προσφέρουμε στους ηλικιωμένους μας έναν χώρο να συναντηθούν, ένα ΚΑΠΗ, μια οργανωμένη καθημερινότητα, λίγη συντροφιά. Να συζητάμε για τουρισμό υψηλού επιπέδου όταν ακόμη αγωνιούμε για τα αυτονόητα στην υγειονομική περίθαλψη και όταν δεν υπάρχει μια σοβαρή δομή φροντίδας για τον ηλικιωμένο που κάποια στιγμή δεν θα μπορεί πια να φροντίσει μόνος του τον εαυτό του.
ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ ΞΑΦΝΙΚΑ ΣΤΗ ΣΚΙΑΘΟ.
Είναι οι άνθρωποι που δούλεψαν όταν το νησί δεν είχε τίποτα. Που άνοιξαν τα πρώτα δωμάτια, δούλεψαν στα πρώτα μαγαζιά, μεγάλωσαν παιδιά, πλήρωσαν φόρους, έχτισαν με τη δουλειά τους ένα μεγάλο μέρος αυτής της Σκιάθου που σήμερα πουλάμε τόσο περήφανα σε όλο το κόσμο.
Αλλά δε βαριέσαι…εμείς θα έχουμε για πάντα το Μονακό!
