Υπάρχει μια παρεξήγηση που επαναλαμβάνεται με κουραστική συνέπεια σε κάθε τουριστικό νησί της Ελλάδας, και η Σκιάθος δεν αποτελεί εξαίρεση. Όποτε κάποιος πολίτης τολμά να σηκώσει το χέρι και να πει «κάτι δεν πάει καλά εδώ», βρίσκεται αντιμέτωπος με μια πάγια απάντηση: «Θέλεις να χαλάσεις την εικόνα του νησιού. Θέλεις να διώξεις τους τουρίστες. Κάνεις αντιπολίτευση για το θεαθήναι.»
Αυτή η λογική δεν είναι μόνο άδικη. Είναι και επικίνδυνη.
Ποιος πραγματικά «χαλάει» την εικόνα του νησιού;
Ας το θέσουμε απλά: η εικόνα ενός νησιού δεν χαλάει από αυτόν που φωτογραφίζει ένα πρόβλημα. Χαλάει από το ίδιο το πρόβλημα που παραμένει άλυτο.
Ο τουρίστας που πατάει σε λασπωμένο δρόμο μετά από μια καλοκαιρινή βροχή, που βλέπει σκουπίδια να συσσωρεύονται σε κεντρικά σημεία, που μαθαίνει ότι στην παραλία που κολυμπά δεν υπάρχει ναυαγοσώστης — αυτός δεν χρειάζεται να διαβάσει κάποια «αρνητική ανάρτηση» για να σχηματίσει γνώμη. Την έχει ήδη σχηματίσει, με τα μάτια του.
Και αυτός είναι ο πολίτης — ή ο επισκέπτης — που μετά θα γράψει την κριτική του στο TripAdvisor, θα μοιραστεί τη φωτογραφία του στο Instagram,στο Facebook θα πει στους φίλους του «μην πας φέτος».
Τα ζητήματα που δεν αντέχουν αναβολή
Οι κάτοικοι της Σκιάθου δεν καταγγέλλουν φαντάσματα. Μιλούν για συγκεκριμένα, μετρήσιμα, καθημερινά προβλήματα:
Ναυαγοσώστες: Η παρουσία εκπαιδευμένου ναυαγοσώστη σε οργανωμένη παραλία δεν είναι πολυτέλεια — είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Κάθε καλοκαίρι που περνά χωρίς επαρκή κάλυψη είναι ένα στοίχημα με ανθρώπινες ζωές. Αυτό δεν υπόκειται σε πολιτική συζήτηση. Είναι υποχρέωση.
Αποστράγγιση ομβρίων υδάτων: Ένα νησί που πλημμυρίζει με την πρώτη βροχή — και μιλάμε για βροχές που είναι αναμενόμενες και εποχικές, όχι για φυσικές καταστροφές — αποκαλύπτει δεκαετίες υποδομικής παραμέλησης. Χωράφια που γίνονται λίμνες, δρόμοι που μετατρέπονται σε ποτάμια, επιχειρήσεις που υποφέρουν: αυτά δεν είναι «αρνητική εικόνα». Είναι αποτυχία σχεδιασμού.
Καθαριότητα: Σε έναν τόπο που ζει από τον τουρισμό, η καθαριότητα του δημόσιου χώρου είναι πρωτογενής επένδυση. Όταν οι κάδοι ξεχειλίζουν, όταν οι παραλίες δεν καθαρίζονται έγκαιρα, όταν τα σκουπίδια συνοδεύουν το τοπίο — ο τόπος υποβαθμίζεται. Και ο πολίτης που το λέει αυτά δυνατά δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αγαπά τον τόπο του.
Έργα υποδομής: Δρόμοι, πεζοδρόμια, φωτισμός, δίκτυα — οι υποδομές δεν είναι «βαριά» θέματα για τεχνοκράτες. Είναι η καθημερινότητα του κατοίκου και η πρώτη εντύπωση του επισκέπτη.
Η φωνή των πολιτών δεν είναι «αντιπολίτευση» — είναι δημοκρατία
Σε μια υγιή κοινωνία, η κριτική στον Δήμο δεν είναι επίθεση στο νησί. Είναι ο μηχανισμός με τον οποίο ένας τόπος βελτιώνεται. Είναι ο τρόπος με τον οποίο οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι θυμούνται γιατί εκλέχτηκαν.
Το να χαρακτηρίζεις «γραφικούς» αυτούς που επισημαίνουν προβλήματα — αντί να απαντάς στα ίδια τα προβλήματα — είναι μια πολιτική τακτική που βολεύει όσους θέλουν ησυχία, όχι λύσεις.
Και η ησυχία, σε αυτή την περίπτωση, κοστίζει ακριβά. Κοστίζει σε ανθρώπινες ζωές που κινδυνεύουν. Κοστίζει σε τουριστικό αποτύπωμα που υποβαθμίζεται. Κοστίζει σε ποιότητα ζωής για κάθε οικογένεια που μένει μόνιμα στο νησί.
Το νησί ανήκει σε αυτούς που μένουν
Η Σκιάθος δεν είναι μόνο μια φωτογραφία με γαλάζια νερά και πεύκα. Είναι ο τόπος όπου άνθρωποι μεγαλώνουν παιδιά, ανοίγουν επιχειρήσεις, θάβουν τους παππούδες τους. Και αυτοί οι άνθρωποι έχουν κάθε δικαίωμα να απαιτούν ένα νησί καλά οργανωμένο, ασφαλές και αξιοπρεπές.
Το Skiathos Voice και κάθε πλατφόρμα που δίνει φωνή στους πολίτες, δεν είναι εχθρός του τόπου. Είναι ο καθρέφτης του. Και αν η εικόνα στον καθρέφτη δεν αρέσει, η λύση δεν είναι να σπάσεις τον καθρέφτη.
Η λύση είναι να διορθώσεις αυτό που βλέπεις μέσα σε αυτόν.
Η κριτική που γεννιέται από αγάπη για τον τόπο είναι η πιο τίμια μορφή πατριωτισμού.
Και αξίζει να εισακούγεται..όχι να απορρίπτεται.
ΠΚ
