Του Αποστόλη Πασχάλη
Σε κάθε νησί και σε κάθε χωριό, η μεγάλη αυτή θρησκευτική γιορτή είναι δεμένη με το δικό της πανηγύρι, τη μουσική, την παράδοση και τους ανθρώπους του τόπου.
Εύχομαι η Παναγία να έχει υπό τη σκέπη της τη Σκιάθο, τους κατοίκους της και όλους τους επισκέπτες μας.
Αν θέλουμε όμως να ξανανιώσουμε νησί, πρέπει να ξαναδώσουμε στη ζωή μας λίγη από τη χαμένη νησιώτικη αύρα.
Και αυτό ξεκινά από τα παιδιά μας.
Να τους δώσουμε τη δυνατότητα να μάθουν βιολί, λαούτο, κλαρίνο και άλλα παραδοσιακά όργανα. Να δημιουργήσουμε τους δικούς μας μουσικούς, τις δικές μας νησιώτικες ορχήστρες και, μαζί με τη χορωδία και τη φιλαρμονική μας που έχουν ήδη δείξει τη διάθεση και τη δυναμική τους, να κάνουμε το επόμενο βήμα.
Τα πανηγύρια μας δεν χρειάζεται να είναι “εισαγόμενα”. Πρέπει να γεννιούνται εδώ.
Να είναι σκιαθίτικα, με τους δικούς μας ανθρώπους και, κυρίως, με τη συμμετοχή της νέας γενιάς.
Αν επενδύσουμε σήμερα στα παιδιά μας, σε δύο-τρία χρόνια μπορούμε να ξαναζωντανέψουμε τα πανηγύρια του Πάσχα, του Αϊ-Γιώργη και, φυσικά, το μεγάλο πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου.
Να ξαναδώσουμε στη Σκιάθο κάτι από την παλιά της ψυχή.
Νησί δεν είναι μόνο ο τόπος.
Νησί είναι ο τρόπος που ζούμε.
Καλή Παναγιά σε όλους!
