Τα Καμπιά (λέξη προερχόμενη απ’ τον κάμπο) είναι μια κοιλάδα- βοσκότοπος στο οροπέδιο της βορειοανατολικής Σκιάθου όπου ακόμα αναπτύσσεται κτηνοτροφική δραστηριότητα την οποία βοηθά μια ομβροδεξαμενή του δήμου που έχει γίνει εκεί χωρητικότητας 150 κυβικών νερού, που συμβάλλει επίσης στην πυρασφάλεια.
Βρίσκεται σε μια άγρια περιοχή καθώς εκτείνεται ακριβώς δίπλα και πάνω από τις απόκρημνες τοποθεσίες του Κουρούπη και του Στοιβωτού.
Ψηλότερα από τα Καμπιά ορθώνεται η βραχώδης κορυφή της Σκιάθου, η Καραφιλτζανάκα με υψόμετρο περίπου 433 μέτρα
Το οροπέδιο καταλήγει απότομα στις κρημνώδεις ακτές όπου σχηματίζονται τα διάσημα Λαλάρια,
Η δολίνη (κοιλάδα) αυτή είναι μια φυσική καρστική κοιλότητα που προήλθε από την κατάρρευση του ασβεστολιθικού υπεδάφους και παίζει καθοριστικό ρόλο στο οικοσύστημα του νησιού αφού λειτουργεί ως φυσική υδρολογική λεκάνη συγκέντρωσης υδάτων.
Το υπέδαφος της περιοχής αποτελείται από ασβεστολιθικά πετρώματα.
Ο σχηματισμός της περιοχής μοιάζει με κρατήρα και κάποιοι περιπατητές την αποκαλούν λανθασμένα «κρατήρα ηφαιστείου». Γνωρίζουμε όμως πως στις Βόρειες Σποράδες, εκτός της Σκύρου, υφίστανται ηφαιστειακές δομές μόνο στις νησίδες Ψαθούρα και Ψαθουροπούλα δηλαδή στο βορειότερο σημείο του νησιωτικού συμπλέγματος με τα ερημόνησα.
Στην πραγματικότητα, τα Καμπιά, είναι ένα εντυπωσιακό καρστικό βάραθρο, πνιγμένο μέσα στην πυκνή βλάστηση και τ’ αγριολούλουδα.
Στο κορυφαίο κοινωνικό μυθιστόρημα ‘’Η φόνισσα’’, η Φραγκογιαννού, καταδιωκόμενη από τους χωροφύλακες, καταφεύγει στα δυσπρόσιτα βουνά. Ο Παπαδιαμάντης γράφει χαρακτηριστικά: ‘Επάνω, εις τα Καμπιά, εις το υψηλόν οροπέδιον, όταν έφθασε λαχανιασμένη, ξεγλωσσασμένη η Φραγκογιαννού, …’’
Φωτογραφία κορυφής της Αγγελική Λιγνού
