Δεν είχα «τσιγαρέττα ψιλά Αγρινίου, του Βάρκα» , σαν κι εκείνα δηλαδή που κάπνιζε ο Παπαδιαμάντης. Ωστόσο μπήκα στην αυλίτσα του σπιτιού του και κάθισα στο τραπεζάκι ν’ απολαύσω για λίγο το εκλεκτό του χαρμάνι που βγαίνει πάντα από εκεί.
Δεν πρόλαβα να εισπνεύσω μια τζούρα του και από την πίσω χαμηλή εξωτερική πορτούλα, πρόβαλε ένας γέροντας ντυμένος με άμφια.
Ερχόταν αναψοκοκκινισμένος απ’ το βάδισμα στα σοκάκια της πόλης με το ετερόκλητο πλήθος του καλοκαιριού, και μετά το πικρό του χαμόγελο, ψιθύρισε κοιτάζοντας το κενό σαν να μονολογούσε:‘’δεν είναι πια η Σκιάθος του Παπαδιαμάντη εκεί έξω’’…
Σηκώθηκα από σεβασμό και κινήθηκα να φύγω, προπαντός για να έχει την άνεση να ξαποστάσει. Εκείνος στράφηκε στις κυρίες που φροντίζουν το σπίτι κι έβγαλε απ’ τον κόρφο του ένα μικρό βιβλιαράκι λέγοντας: “Να αυτό το έγραψα για τον κυρ- Αλέξανδρο και το έφερα ο ίδιος να βρίσκεται εδώ στη γωνίτσα του”.
Το βιβλίο είχε τον τίτλο: ‘’ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ- μια ματιά στη ζωή και το έργο του’’.
Χαιρέτησα κι έφυγα χωρίς να συστηθούμε. Τώρα διαβάζω στο διαδίκτυο πως πρόκειται για τον Ἀρχιμ. Χρίστο Κυριαζόπουλο, Ph. D. Βυζαντινῆς Ἱστορίας, Μ. Α. Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Φιλολογίας, πρ. σχολικό σύμβουλο φιλολόγων Ἀνατολικῆς Θεσσαλονίκης και νυν τακτικό Ιεροκήρυκα της Ιερής Μητροπόλεως Σταγών και Μετεώρων και συγγραφέα.
Ας είναι καλά ο άνθρωπος του Θεού ο οποίος κρατά πνευματικές Θερμοπύλες σ’ ένα κόσμο που ολοένα και περισσότερο βυθίζεται στην ύλη…
