Το 758 μ.Χ ο βυζαντινός στόλος αγκυροβόλησε στο φυσικό κόλπο της Σκιάθου πριν εκστρατεύσει για να βοηθήσει τη Θεσσαλονίκη από τις επιθέσεις Σλάβων και Βουλγάρων. Τότε πιθανότατα φτιάχτηκαν και οι λίθινες προβλήτες που μοιάζουν με πεζούλες μέσα στη θάλασσα για να δένουν τα καράβια, απομεινάρια των οποίων υπάρχουν μέχρι και σήμερα στα Λιμανάκια που μάλλον πήραν αυτό το όνομα επειδή αυτές οι βυζαντινές πεζούλες χώριζαν για χρόνια την μακριά αμμουδιά σε μικρούς κολπίσκους. Σ’ αυτές τις πεζούλες προσκολλούσαν οι γυαλιστερές κι οι πεταλίδες και τις υποθαλάσσιες τρύπες τους τις χρησιμοποιούσαν ως θαλάμια τα χταπόδια.
Στα Λιμανάκια ‘’ὁ ἥλιος προκύπτει ἀντικρύ, ἐπάνω ἀπὸ τὴν Πούνταν, τὴν ἀνατολικὴν χερσόνησον τοῦ λιμένος΄΄ κι απ’ της αυγής τα χρώματα τα βάφτισε ο κυρ- Αλέξανδρος ‘’Ρόδινα ακρογιάλια’’. Τα δε βραδάκια όλος ο κόλπος κάποτε άχνιζε απ’ την αστροφεγγιά και τα πυροφάνια που έρχονταν γιαλό- γιαλό να πιάσουν στον ύπνο τα ψαράκια που σ’ αυτόν έβρισκαν καταφύγιο για να ξεκουραστούν απ’ τα ταξίδια τους στο πέλαγος.
Λίγο πριν τα δικά μας χρόνια, άκμαζαν εδώ, μπροστά απ’ τους ελιώνες και τους μπαχτσέδες, οι φημισμένοι ταρσανάδες των Σταματάδων και του Γιώργη Μυτιληναίου ή Μαστρονικολή που ακόμα αρμενίζουν στη θάλασσα περήφανα σκαριά του σαν το πέραμα ‘’Παναγία Φανερωμένη΄΄ που το κατασκεύασε το 1945! Στα Λιμανάκια ανοιχτά έριχναν κάποτε άγκυρα τα περίφημα σκιαθίτικα καράβια…
Στα χρόνια μας που έκλεισαν οι ταρσανάδες, αυτή ήταν η αμμουδιά όπου παίρναμε το μπάνιο μας οι κάτοικοι όλου του τρίλοφου μαχαλά του Κοτρωνιού, απ’ το Γλυφονέρι μέχρι πίσω χαμηλά στα Δυο πηγάδια.
Εκεί μεγαλώσαμε μετρώντας τα χρυσά καλοκαιράκια μας. Εκεί τσαλαβουτούσαμε από μικρά, εκεί καραβίζαμε τα αυτοσχέδια καικάκια μας,εκεί βουτούσαμε απ’ τα ετοιμόρροπα ξύλινα ρεμέτζα με τ’ αραιά πατόξυλα, εκεί μάθαμε να κολυμπάμε κι ας είχε φύκια κι αχινούς που εκεί έβρισκαν την τροφή τους. Στη λασπερή άμμο τους, που κατέβαινε απ’ τα ρέματα, βρίσκαμε κοχυλάκια και σκουλίκια για να δολώνουμε στις πετονιές μας. Εκεί ‘’κλέβαμε’’ τα σκιφ απ’ τα πιο μέσα αραγμένα πλεούμενα των ντόπιων, για να κάνουμε βουτιές της προκοπής στα βαθιά νερά ή μια φεγγαρόλουστη βαρκάδα….
Tα χρόνια της αθωότητας πέρασαν ανεπιστρεπτί. Νέες εποχές, νέα- τουριστικά ήθη. Τα Λιμανάκια δεν είναι σήμερα όπως τα γνωρίσαμε. Ωστόσο διατηρούν ακόμα τη γαλήνη τους. Προσφέρουν ασύλληπτη θέα στην απλωσιά του κόλπου και την καλύτερη παραθαλάσσια βόλτα δίπλα ακριβώς στην ταλαιπωρημένη πόλη….
