Του Γιώργου Σανιδά
Η λαογραφική παράδοση ενός τόπου έχει να κάνει με τα ήθη και τα έθιμά του, τη ντοπιολαλιά του, τους μύθους του, τη μουσική του, τα φαγητά του κλπ. Είναι ο καθρέφτης της ταυτότητάς του, της συλλογικής του μνήμης και των ριζών των κατοίκων του, δείχνει την πραγματική του αξία.
H λαϊκή παράδοση της Σκιάθου είναι τεράστια και ανεκτίμητη. Αρκεί ν’ ανατρέξει κανείς στους τόμους του παπα- Γιώργη Ρήγα και θα αντιληφθεί την έκτασή της.
Για την ανάδειξη αυτής της παράδοσης πασχίζει μονάχα ο Σύλλογος Γυναικών, το Πνευματικό κέντρο και κάποιοι ιδιώτες σαν την κα Αθηνά Παπαγεωργίου. Ο Δήμος είναι ουσιαστικά απών παρότι οι περισσότερες δράσεις γίνονται υπό την αιγίδα του.
Τι έχουμε σήμερα γι αυτήν την παράδοση στο νησί; Μια έκθεση στο Πνευματικό Κέντρο χάρη στην αγάπη του παπα- Γιώργη και την προσφορά του Σταύρου Καραθάνου, ένα περιπτεράκι 2*3 στο παλιό λιμάνι με δυο- τρεις φορεσιές από το Σύλλογο Γυναικών που λειτουργεί ελάχιστα τους θερινούς μήνες, το ‘’Σκιαθίτικο σπίτι’’ χάρη στην οικογένεια Μάνεση, το εργαστήριο ζαχαροπλαστικής ‘’το άνθος του γιαλού’’ και λίγα σχετικά εκθέματα στο Μοναστήρι της Ευαγγελίστριας.
Είναι αρκετά για να καλύψουν αυτόν τον σπουδαίο πολιτισμό μας στο σύνολό του; Ασφαλώς και όχι! Χάνονται στην πολύχρωμη σημερινή Σκιάθο. Δεν αποτυπώνονται στη σύγχρονη ζωή της η μουσική, η γαστρονομική, η αρχιτεκτονική, η γλωσσική και άλλες μορφές της λαϊκής παράδοσης. Απουσιάζουν οι μελέτες, τα βιβλία, η διάθεση για οργανωμένη ανάδειξη και προβολή αυτής της παράδοσης.
Έτσι ο επισκέπτης δεν αντιλαμβάνεται γιατί η Σκιάθος γέννησε τους δύο Αλεξάνδρους κι ο κάτοικος δεν τη νοιώθει ως αναπόσπαστο μέρος της κληρονομιάς και της καθημερινότητάς του.
Όσο αντιμετωπίζουμε αποσπασματικά αυτόν τον πολιτισμό και τον θέτουμε σε δεύτερη μοίρα, τόσο χανόμαστε ως τόπος με συνέχεια και ιστορία…
